Johnsatyricon

De laatste tijd wordt Antwerpen geteisterd door een geweldgolf. Auto 's in brand gestoken, zinloos geweld tegen burgers door, ja door wie anders dan allochtonen? In de nacht van 30 april op 1 mzi bzn ook ik het slachtofer geworden van een gewelddadige aanval, waarbij ze me alles hebben afgenomen.

Bryce De Ruyver, voormalig veiligheidsadviseur van Verhofstadt spreekt van criminele jongeren uit Oost-Europa. Die hebben een heel andere cultuur van wij, in de zin van jij of ik. Vooral jongeren uit de Balkan, het voormalige Joegoslavië (Serven, Kosovaren), Albanezen. Herinner je nog de burgeroorlog in het ex-Joegoslavië, de afslachting van 8000 Bosniërs in Srebrenica. Ik bedoel, die jongeren komen uit getraumatiseerde oorlogsgebieden met een geweldscultuur, en dan komen ze hier, in onze totaal versofte Verlichtingscultuur. Niet te verwonderen dat die met ons lachen, met ons laks justitieel systeem.

Via een 'goede' Marokkaan, die zelf geboren is in Cassablanca, waar de mensen al iets geciviliseerder zijn, heb ik vernomen dat de Marokkanen die hier zijn, Berbers zijn, die recht uit de bergen en de woestijn komen. Ze komen uit een geweldsculttuur, waar geweld een normale manier is om sociale problemen op te lossen. Wij staan erbij en kijken ernaar.

Ik heb een gruwelijke haat tegen de politici, die al dit krapuul hebben binnengelaten. Ik ben op enkele weken tijd rechts geworden...

Ter voorbereiding van mijn Duits examen op 3 juni lees ik veel in het Duits en bekijk ik veel programma 's op de Duitse televisie. Ik vond opnames op mijn digitale tv van meer dan een jaar geleden over de prachtige reeks "Die Deutschen", die ik nog niet gezien had. Dit gaat over de geschiedenis van Duitsland aan de hand van een aantal sleutelfiguren. Als ik mij goed kan herinneren gaat het om Otto I, Frederik Barbarossa, Luther, Wallenstein, Frederik de Grote, Bismarck, Willem II.

Gisteren zag ik de laatste aflevering, deze over keizer Willem II. In 1870 was Duitsland na de Frans-Duitse oorlog eengemaakt en een keizerrijk geworden. Duitsland groeide in ijltempo uit tot een geïndustrialiseerde mogendheid. Denk maar aan het Krupp-staal, de automobielnijverheid, de chemische industrie. Het waarmerk "made in Germany" was een kwaliteitslabel, dat de Britse industrie verontrustte.

In 1888 kwam keizer Willem II aan de macht. De oude kanselier Bismarck was nog steeds in dienst, maar daar rekende de jonge keizer snel mee af. Hij ontsloeg Bismarck als kanselier. Hij wou alleen regeren.

Willem II leed aan hoogheidswaanzin. De oorzaken daarvan stamden uit zijn jeugd. Hij had fysieke handicaps aan zijn skelet. Dokters wikkelden hem in een nauw knellend korset, om zijn gebeente recht te laten groeien. Ook leed de jonge Wilhelm onder de liefdeloosheid van zijn moeder, een Britse. Zij was beschaamd om zo 'n mismaakte zoon ter wereld gebracht te hebben. "Er wird nimmer een Mann", zei ze.

In zo 'n situatie ontwikkelt een jongetje een grandioos zelfbeeld, om zijn kleinheid en afwijzing te overcompenseren. Hij identificeerde zich met het militaire, paardrijden, jagen, etc.

Eenmaal keizer geworden, wou Willem II Duitsland tot een wereldrijk maken. Van moederszijde was hij verwant met de Britse koninklijke familie. Hij voelde zich geïntimideerd door de maritieme en koloniale macht van het Britse Rijk.

Symbool van wereldmacht was een vloot hebben. De uitbouw van een Duitse vloot was het symbool van Duitsland als wereldmacht in wording. Grote lagen van de Duitse bevolking steunden hun keizer in zijn dromen van wereldmacht. Duitse jongetjes hulden zich in matrozenpakjes en speelden met speelgoedslagscheepjes.

Duitsland verwierf effectief enkele kolonies in Afrika. Door de opkomende maritieme en koloniale macht van Duitsland geraakte het machtsevenwicht van de Europese staten uit evenwicht. Vooral Groot-Brittannië en Frankrijk voelden zich bedreigd door de opkomende wereldmacht Duitsland. Willem II had ook de neiging om te provoceren. Hij stuurde een pantserkruiser naar Noord-Afrika, en begon onder de koloniale duiven van Frankrijk te schieten. Het politiek klimaat in Europa begon zich te verharden, er ontstond een bewapeningsloop, en Europa groeide stilaan toe naar een kruitvat.

De lont in het kruitvat was de moord op de Oostenijkse aartshertog door een Servische nationalist. Door de ketting van alliantieverdragen in werking te stellen, brak de Eerste Wereldoorlog uit, de gemechaniseerde massaslachting, de Stahlgewitteren, de staalwoede van Ernst Jünger.

Eigenlijk wou ik hier schrijven over het feit dat er bij politici en dictators die massa-verwoestingen aanrichten, altijd iets verkeerd is gelopen in hun jeugd. De fysieke handicaps en de liefdeloosheid van de moeder van Willem II, de zeer strenge vader van Adolf Hitler, en de idealisering van/door zijn moeder, Stalin met zijn alcoholische vader die de jonge Jozef te pletter sleog, ook de liefde van/door zijn moeder. Ach de mens is zo doorzichtig. Agressie en destructiedrift komen voor een groot deel voort uit liefdeloosheid...

In onze kleinste dorpjes vindt men oorlogsmonumenten van '14-'18 ' en '40-45'. Ik was eens in Eupen, en daar vond ik een monument van nog oudere oorlogen. De streek Eurpen-Malmédy behoorde tot het Pruisisch-Duitse Rijk, en werd pas na het verdrag van Versailles aan België toegekend, bij wijze van compensatie voor geleden schade.

Het ging om monumenten van de Frans-Duitse oorlog uit 1870-1871, en zelfs een nog oudere oorlog, de Duitse broederstrijd uit 1866. Dit was een episode uit de eenmaking van Duitsland in de 19de eeuw.

Duitsland was begin 19de eeuw een verzameling van ongeveer dertig staten en staatjes, die los verbonden waren in de Duitse Bond. De machtigste staten waren het Pruisische koninkrijk in het noorden en het Oostenrijkse keizerrijk in het zuiden.

In de nasleep van de verpletterende nederlaag van Pruisen door de Franse troepen bij Jena (1806), ontstond het Duitse nationalisme. Velen verlangden de eenmaking van het Duitse volk, om de vernedering te wreken.

Vooral studenten waren hierin actief (de Burschenschaften). In 1848 braken overal in Europa opstanden uit, die tot doel hadden een liberaler politiek regime te installeren, en de macht van de vorsten af te bouwen. Zo ook in Duitsland. Er werd een volksparlement bijeengeroepen in de Sint-Pauluskirche in Frankfurt. Het werd smalend het 'professorenparlement' genoemd, omdat er zoveel professoren, intellectuelen en journalisten zetelden. Er werd gedebatteerd over de groot-Duitse oplossing (mét Oostenrijk), en de klein-Duitse oplossing (zonder Oostenrijk). Uiteindelijk mislukte de Duitse eenmaking van onderuit, omdat de vorsten dit niet wilden.

Het zou aan de Ijzeren Kanselier Bismarck zijn, kanselier van de Pruisische koning, om de Duitse eenmaking te bewerkstelligen. Niet door parlementen, liberalisme en democratie, maar "durch Blut und Eisen", door oorlog dus. In een eerste fase liet hij het Deense Schleswig-Holstein annexeren (1864), na een korte oorlog met Denemarken. Dit riep verzet op vanwege Oostenrijk, die de macht van Pruisen vreesde. Uiteindelijk kwam het tot een inter-Duitse oorlog tussen Pruisen en haar bondgenoten van de Noordduitse bond versus Oostenrijk en de Zuidduitse bond (Beieren, Baden, Würtenberg, etc.).

Deze oorlog in 1866 liet de militaire en technologische superioriteit van het Pruisische leger zien. Dit had een machtig instituut ontwikkeld, de Generale Staf, die zich met alle mogelijk operationele en logistieke problemen bezighield. Von Moltke, Chef van de generale staf, liet drie legergroepen apart oprukken, hetgeen gemakkelijker was dan ze gezamenlijk te laten oprukken. Die drie legergroepen hergroepeerden zich in Köninggrätz (in het huidige Tjechië), waar de slag zou geleverd worden. De Pruisen verpletterden de rechterflank van de Oostenrijkers en hun bondgenoten. Deze konden, om de nederlaag te vermijden, enkel een tegenaanval doen.

Hier bleek de superioriteit van de Pruisische wapentechnologie. De geweren van de Oostenrijkers waren nog ouderwetse voorladers. Dit betekent: rechtopstaande de loop met een stok reinigen, met de tanden een zakje poeder openscheuren, het kruit in de loop gieten, een kogel in de kloop steken, en alles goed aanstampen. Dit kostte heel veel tijd, zelfs als de soldaat goed geoefend was. Het feit dat de soldaten altijd rechtopstaand moesten laden en schieten, maakte hen heel kwetsbaar.

De Pruisische troepen daarentegen beschikten over moderne achterladers, de zgn. naaldgeweren. De kartouche (kogel+kruid verenigd) werd achterin ingebracht, zoals in een modern geweer. Bij het overhalen van de trekker sloeg een pin in de kartouche, waardoor het kruit ontbrandde, en de kogel uit de loop schoot. Door deze methode konden de Pruisische soldaten liggend schieten en in dekking blijven.

Uiteraard werden de Oostenrijkers en hun bondgenoten verpletterend verslagen. De Pruisische koning wou grondgebied van de Oostenrijkers afpakken, maar de machtspoliticus Bismarck wou zich terug verzoenen met de Oostenrijkers, omdat hij ze nodig zou hebben. De piste-Bismarck haalde het. De Pruisische dominantie binnen de Duitse Bond was definitief gevestigd.

Er was nog één oorlog nodig, deze tegen Frankrijk, om de definitieve Duitse eenheid te vestigen. Ook de vorsten van de Zuidduitse bond schaarden zich aan de zijde van Pruisen. Behalve de sprookjeskoning van Beieren, Ludvig II. Bismarck was voldoende geslepen machtspoliticus om de zwakheden en ijdelheden van mensen uit te buiten. De sprookjeskastelen van de Beierse koning kostten handen vol geld. In een geheime clausule beloofde Bismarck de sprookjeskastelen van Ludvig II te betalen met Pruisisch belastinggeld, waardoor hij hem over de streep trok, om mee tegen Frankrijk te vechten.

Frankrijk werd verpletterend verslagen, weeral door het militair vernuft van de Duitse stafchef Von Moltke. Het regime van Keizer Napoleon III stortte in elkaar. Er kwam een volksopstand in Parijs, de commune, die door het Franse leger bloedig in elkaar geslagen werd.

In de spiegelzaal van Versailles werd de Pruisische koning tot Duits Keizer gekroond door de Duitse vorsten. Tot op het laatst was er discussie over de juiste titel: 'Duits keizer' of 'keizer van Duitsland' (hetgeen grotere machtsaanspraken symboliseert). Uiteindelijk legde de Pruisische koning onder invloed van de Duitse vorsten zich neer bij de titel 'Duits keizer', hij werd keizer Wilhelm I.

Bismarck was uiterst succesvol geweest om Duitsland van bovenaf te verenigen, maar hij was minder succesvol in zijn binnenlandse politiek. Hij kreeg het aan de stok met de socialisten en de katholieken, maar hij legde ook de grondslag van de huidige Duitse welvaartsstaat, door een verplicht ziekte-, werkloosheid- en pensioensstelsel...

De financiële markten zijn moeilijk te begrijpen, zeker voor de leek. Sommige produkten zijn zo ondoorzichtig: denken we maar aan de CDO 's, de collateralized debt obligations, de zogenaamde derivaten, die de financiële crisis van 2008 in gang zetten.

Dan is er het 'shorten', dat ook ik amper begrijp. het komt erop neer -denk ik- dat investeerders aandelen of obligaties verkopen, die ze niet bezitten. Ze 'lenen' de waardepapieren bij anderen, verkopen die, en kopen ze later weer in tegen een lagere koers. Het is speculeren 'à la baisse', wedden op een koersdaling.

Als het om grote volumes gaat, kan dit leiden tot grote koersschommelingen -of volatiliteit- Zo kunnen speculanten een munt of een land ruïneren. Dit is wat er gebeurd is met Griekenland, en nu met Spanje en Portugal...

Angela Merkel heeft nu het shorten van overheidsobligaties verboden. Waarschijnlijk is dit een goede maatregel, maar het toont eens te meer de zwakheid van Europa aan, dat Duitsland het op haar eentje doet, zonder overleg met de andere lidstaten. De Belgische Minister van Financiën Didier Reynders was daarover geërgerd, dat Duitsland cavalier seul speelt.

Ook op Wall Street is vanalles in beweging. De Amerikaanse beurswaakhond heeft verordend dat de handel in aandelen moet stilgelegd worden, wanneer er zich koersschommelingen van 10% voordoen, zodat de markt eventjes tot rust kan komen, en er een redelijkere prijs kan vastgesteld worden.

Angela Merkel heeft ook in de Bundestag gesproken over een transparantietaks, of zelfs een volumetaks op de financiële markten, een soort tobintakskk dus.

Zijn de politici dan toch -met vertraging- aan het leren, terwijl ze de indruk gaven in de crisis van 2008-2009 dat ze alles bij het oude lieten? Beseffen ze nu dat het zo niet verder kan, met de roofdierspeculanten, die landen de één na de ander ruïneren? We hebben teveel en te vlug grenzen afgebroken, er moeten opnieuw grenzen getrokken worden, om ons te beschermen tegen de roofdieren.

Globalisering, het afschaffen van grenzen (ook fysiek) hebben slechts twee categorieën roofdieren voordeel opgeleverd: speculanten en criminelen...

Ik heb het al tot in den treure herhaald (herhalingsdwang) dat ik overvallen ben geweest, mijn tanden uitgeslagen, alles afgepakt, geld, codes, sleutels, kaarten, etc.

Als slachtoffer van geweld onderga je (hopelijk tijdelijk) grote veranderingen. Je voelt een geweldige haat en agressie, die je tegeover eender wie wil uitwerken. Eigenlijk identificeer je je met het geweld van de daders (Stockholmsyndroom).

Anderzijds voel je een geweldige angst. Ik ben bang geworden om mij in de kleine straatjes van mijn buurt te begeven.

Je staat ook anders tegenover geweld op televisie. Toen ik voor de eerste keer beelden van het geweld in Bangkok zag, werd ik niet goed, en moest een tranquilizer innemen. Geweld dat eerst ver van je bed lijkt, objkectief, komt opeens dichterbij, wordt subjectief. Als je beelden van gewonde mensen ziet, overdekt met bloed, dan wordt dit persoonlijk. Ook ik zat huilend op straat, mijn gezicht overdekt met bloed. Mijn leren jasje, dat ik toen droeg, is nog altijd bevlekt met gedroogd bloed. Ik denk dat ik het zo ga laten, als een reliquie.

Ja, geweld verandert een mens totaal, het duurt een lange tijd vooraleer men daarover heen komt, als men er al overheen komt...

Ter voorbereiding van mijn Duits examen, lees ik het Duitse weekblad Focus (hetgeen ik beter vind dan Der Spiegel).

Uiteraard is de Griekse schuldencrisis en de crisis van de euro steeds op de achtergrond aanwezig, ook in lezersbrieven.

De Duitsers hebben zich nooit echt neergelegd bij het opgeven van hun ijzersterke Mark ten voordele van de euro. Dit ressentiment komt nu weer sterk naar boven.

De Duitsers hebben het gevoel dat zij, als sterkste economie van Europa, altijd maar weer moeten betalen voor de armere landen. Nog meer woede in het geval van de Grieken die met fraude en bedrog in de eurozone zijn geraakt. Herinner je je: "Timeo Danaos, et dona ferentes" -"Ik ben bang van de Grieken, zelfs wanneer ze geschenken aanbieden", en "Alle Kretenzers zijn leuigenaars, zei de Kretenzer".

Enkele lezersbrieven:

Der Euro, der ja als Neuro angedacht wird, entwickelt sich hoffentlich nicht zur dauerhaften Neuro-dermitis.
De euro, die als de neuro uitgedacht werd, ontwikkelt zich hopelijk niet duurzaam tot neuro-dermitis.

Wir sollten die Währungsunion nich beschränken, sondern verlassen. Die Sache ist verloren und durch Flichschusterei nicht mehr zusammenzuhalten.
We moeten de muntunie niet beperken, maar verlaten. De zaak is verloren en door lapwerk niet meer samen te houden.

Wir sollten aus dem Laden austreten und die geschichte unter "irrtum EU" ablegen. Gebt uns die Deutsche Mark wieder!
We moeten uit het boeltje uittreden en deze geschiedenis als "EU-vergissing" van ons afwerpen. Geef ons de Duitse mark terug!

Tja, als de publieke opinie in Duitsland zijn geloof verliest in de euro en het ganse Europese project, dan ziet het er slecht uit voor Europa. Dan kunnen we beter het hele boeltje opblazen, want Europa zonder Duitsland bertekent niets...

Een belangrijke levensles, die ik pas onlangs geleerd heb, is dat er niet zoiets bestaat als "zuivere" lust. Lust is tegelijkertijd onlust.

Lust is uiteraard leuk, maar lust is arbeid, energie die door het zenuwstelsel moet verbruikt worden, en dat put het systeem uit. Lust is een hoge excitatie van het zenuwstelsel, en dat is vermoeiend. Lust volgt de wetten van de energie en de entropie, ik zou zelfs zeggen van de zwaartekracht. Een bal die men de hoogte insmijt, komt altijd terug op de aarde terecht. Lust is energieverbruik, die altijd de neiging heeft om opnieuw tot het laagste spanningsniveau terug te keren.

Ik zal een aantal voorbeelden geven:

1) schrijven. Ik ervaar schrijven als leuk, maar als vermoeiend. Schrijven is veel geestelijke (=neurologische) energie verbruiken. Men moet dus het zenuwstelsel "omhoog" trekken", maar het kan daar niet eeuwig blijven, de bal moet en zal altijd opnieuw op de aarde vallen. Dus als mijn tekst te lang word, word ik moe, en zeg tegen mezelf: komaan man, rond eens af, dan kunnen we wat uitrusten. Schrijven is dus lust en onlust tegelijkertijd. De Franse filosoof Foucault zei dat alleen een amateur schrijven leuk vindt.

2) sex: sex is uiteraard leuk, maar ook weeral vermoeiend, zeker wanneer men het orgasme lang wil uitstellen. Sex is ook een zeer hoge excitatie van het zenuwstelsel, dat men niet te lang kan volhouden. Het uitstel van het orgasme kan veel lust geven, maar dan wordt de spanning te hoog dat men naar het orgasme toestreeft, zodat men als een pudding in het zwarte gat kan vallen. Sex is dus lust en onlust tegelijkertijd. En de oude zeiden: "Omne anima triste post coïtum" - "Elk dier is triest na de coïtus".

Deze intuïtie heb ik geleerd van Freud in zijn 'Jenseits des Lustprinzips' (1920), maar ik had vroeger al het idee dat ik streef naar het laagst mogelijke spanningsniveau. Spanning en ontspanning zijin veel complexer dan men gewoonlijk denkt.

De mens ervaart een zekere weerzin om op te staan. Liever zou hij verder blijven liggen in zijn warme nest.

Ik heb een aantal symbolen ontwikkeld om toch uit mijn nest te komen.

Zo was er de 19de-eeuwse utopische socialist, de graaf de Saint-Simon. Hij liet zich elke morgen om zes uur wekken door zijn bediende die de woorden uitsprak:

"Monsieur le comte, levez-vous, il ya du travail à faire!"

"Opstaan, heer graaf, er is werk aan de winkel!"

Volgens apocriefe overleveringen, zou de graaf dan gezegd hebben: "goed, heer bediende, breng mij mijn koffie, en ik sta op."

(dat laatste moet je niet geloven, dat is slechts Antwerpse zwanzerij).

Ik heb de recente financiële crisis in Europa niet gevolgd. Maar ik besef dat het zeer, zeer ernstig is. Jean-Claude Trichet van de Europese Centrale Bank zegt dat de financiële markten de ernstigste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog meemaken.

Nog maar een jaaar geleden schreef ik veel over de dood van de dollar, en nu staat de europ op ontploffen. Zo zie je maar hoe snel de gebeurtenissen en machtsverhoudingen kunnen veranderen.

In december vorig jaar was de euro 1.5 dollar waard. Vandaag is die gezakt tot 1.2 dollar. Sommigen vrezen dat we gaan naar een pariteit tussen de euro en de dollar, dit betekent 1 euro = 1 dollar, of 1 dollar = 1 euro.

Ik ga terug meer schrijkven over financieel economische onderwerpen.

Wij, mensen hebben de illusie dat ideeën onmiddellijk gerepresenteerd kunnen worden.

Of: dat totaal, onmiddellijk communicatie mogelijk is.

Maar: communicatie is afhankelijk van materiële apparaten, zoals oren, ogen en oren.

Als jij in een café op drie meter van mij vandaan zit, en jij zegt iets, dan maak ik met mijn hand een schelp oom mijn oor, om jou beter te kunnen horen. Maar dan zeg jij:

"Gaai hoert ni mer goe zeker?"

Inderdeaad, men zegt dat men van masturberen doof wordt, en ik ben totaal kapotgemasturbeerd, maar ik ben niet doof, zoals Beehoven, waaruit we kunnen besluiten dat Beethoven nog kapotgemasturbeerder is dan ik.

Neen, men gaat er zomaar vanuit dat onmiddellijke communicatie tussen mensen mogelijk is. Maar daarvoor is materie mogelijk, zoals oren, die akoestische geluidsgolven vertalen in menselijke communicatie.

Wanneer jij op drie meter in een café iets tegen mij zegt, is communicatie moeilijk; we moeten dichter bij elkaar komen, om een betere communicatie mogelijk te maken, opdat jouw stem en mijn oren elkaar beter kunnen verstaan. Het gaat uiteindelijk om niets meer dan akoestische geluidsgolven, die zich door de ruimte bewegen, vanuit jouw stem, naar mijn oren...

Maar wanneer ik me naast jou zet aan de toog, terwijls we elkaar nauwelijks kennen, dan zul jij je bedreigd voelen, en zul je mijn gedrag als agressie ervaren.

Dus dan zul jij blijven roepen, en ik mijn hand als een schelp rond mijn oor vormen, zoals je de zee kan horen ruisen in je oor.

Dit bedoel ik ùet: "er zit ruis op de code", we kunnen elkaar niet goed verstaan, omdat onze mteriële apparaten niet zo ver reiken. Dit is de positie van de marconist, de radio-operateur. Ik ben in het leger bij 10TTR geweest, dat waren mannen die met vreemde radio 's werkten, nu begrijp ik dit beter: het gaat om het vertalen van signalen in de ruimte, zodat menselijke communicatie mogelijk wordt...