Johnsatyricon

Ik heb het al tot in den treure herhaald (herhalingsdwang) dat ik overvallen ben geweest, mijn tanden uitgeslagen, alles afgepakt, geld, codes, sleutels, kaarten, etc.

Als slachtoffer van geweld onderga je (hopelijk tijdelijk) grote veranderingen. Je voelt een geweldige haat en agressie, die je tegeover eender wie wil uitwerken. Eigenlijk identificeer je je met het geweld van de daders (Stockholmsyndroom).

Anderzijds voel je een geweldige angst. Ik ben bang geworden om mij in de kleine straatjes van mijn buurt te begeven.

Je staat ook anders tegenover geweld op televisie. Toen ik voor de eerste keer beelden van het geweld in Bangkok zag, werd ik niet goed, en moest een tranquilizer innemen. Geweld dat eerst ver van je bed lijkt, objkectief, komt opeens dichterbij, wordt subjectief. Als je beelden van gewonde mensen ziet, overdekt met bloed, dan wordt dit persoonlijk. Ook ik zat huilend op straat, mijn gezicht overdekt met bloed. Mijn leren jasje, dat ik toen droeg, is nog altijd bevlekt met gedroogd bloed. Ik denk dat ik het zo ga laten, als een reliquie.

Ja, geweld verandert een mens totaal, het duurt een lange tijd vooraleer men daarover heen komt, als men er al overheen komt...