Johnsatyricon

Ik heb een heel mooi meisje leren kenne, dat achter de toog van een café in J. staat.

Ik ben momenteel Duits een het leren, op het intermediare niveau.

Zij vroeg mij waarom ik Duits leer.

IK zei dat ik het niet wist.

Maar ik denk dat het om dit gaat: de liefde voor Duitsland.

Maar psychoanalytisch interessanter is: ik versta heel veel woorden niet van het Duitse volkslied.

Dus ik versta voortdurend;

"Deutsche Frauen"

Vroeger, toen ik veel jonger was, heb ik veel reisjes door Europa gemaakt.

Ik heb daar veel Duitse meisjes ontmoet.

het viel mij op dat Duitse meisjes/vrouwen zo lief zijn.

Heb je al eens gekeken naar het beeld van Angela Merkel, de grote Baas van Duitsland en Europa, en naar haar stem gehoord?

Men wordt dan toch onmiddellijk somoorverliefd op Angela Merkel!

Dus, de eigenlijke bedoeling van mijn Duits-leren, is omdat ik smoorverliefd ben op Angela Merkel...

De idee van een "open",  "ahthentieke", "transparante" communicatie is pure Illusie, pure schijn.

De mensen beweren altijd iets ander te zijn, dan ze in werkelijkheid zij.

Maar als professioneel codebreker (=hackrer), ontmasker je relatief vlug de leugentjes van de mensen.

Het meest sublieme leugentje dat ik he meegaamt, was een vrous uit Z. Ze maakte me wijs dat ze in Antwerpen woonde, ja, dat ze graag in de "Lichttoren" kwam, waar Jefke en Ida ook komen.

Relatief snel ontmasker ik het leugentje van die vrouw, want de Lichttore e, Jefke en Ida komen uit de fictieserie "Lilli en Marleen".

Vrouwen  zijn professionele leugenaarstrs.

Ja de vouw is het wezen dat liegt...

heel eehl kort, want ik moet mijn eigen positie als kleine ondernemer beschrmen, dwz mijn leveranciers.

Maar weet de dat de prijs van voeding in de marokkaanse ereld 10% van hetgeen we in onze kapitalistische supermarkten, of omgekeerd,

dat we dus gewoon tien keer meer betalen dan de prijzen bij die zogenaamde achterlijk Marokkanen. 

Wat ik nu probeer te schrijven, is hie symbolen werken.

Dit is geen postmoderne interessantdoenerij, maar de beschrijving hoe symbolen conreet werken.

'Che Guevarra' is een symbool dat veel beteketn, maar vooraleer ik begin te huideln, -mijn vaderke heeft zich gewoon verhangen aan zijn broeksriem- wil ik hier zeggen dat Che Guevarra enorm op mijn vader lijkt...

Mijn papa was, toen hij jong was, een heel mooie man. Hij was het mooie narcistische jongetje, maar hij heef zich door het leven laten vernietigen, omadt hij zich totaal afgewezen voelde door de anderen.

Ik weet niet of jij beelden hebt gezien van de dode Che Guecarra.

De dode Che Guevarra is een symbool om de zelfmoord van mijn mooie papa te re representeren...

Ik ervaar nu het genie van Freud als de geniale neuroloog, bestudeerder van het menselijk zenuwstelsel.

Ik heb die intuïtue van Freud leren kenne in 'Aan gene zijde van het lustprincipe.

Dit is niet postmoderne interessantdoenerij, maar pure ervaring. De mens ervaart op het vlak van zijn zenuwstelsel een hevige schok. Die agitatie ebt langzaam weg, het exciatieniveau van het zenuwstelsel wordt lager.

Maar: de mens heeft altijd de neiging om terug te gaan naa het begin van het lustprincipe.

Voor mij concreet betekent dit, met een cocnreet voorbeeld: als ik een videootje van 'Whole Lotta Rosie' van ACDC bekijk/beluister, dan heb ik de nieging, om laten we zeggen, in de helft van het nummer altijd opniuew terug te keren naar het begin, dit is het begin vn het lustprincipe: het ervaren van een neurologische schok.

Dit is volgens mij de verklaring van de herhalingsdrang, die Freud beschrijft. De mens wil teruggaan naar de oorspronkelike agitatie van zijn zeniwstelsel...

Kijk, ik ben altijd een hardrocker geweest, en ACDC is natuurlijk de Sublieme Hardrock.

Ik ben zelf een kleine gitarist, en ik heb al miljarden keren de riffs van ACDC op mijn electrische gitaar -ja het was een witte Fender-gitaar- gespeeld. Ik weet dus uit eigenervaring dat de harde gitaarrock van ACDC het totaal-waanzinnig-geworden spelen is op de electrische giataar.

Ja, men moet uiteraard een opwarmingsfase hebben, om het gitaarspel van ACDC te kunnen spelen. Maar, laten we zeggen, na een halfuurtje, kan men inderdaat de totale waanzin van de ACDC-gitaarrock spelen. DE gitaarrock van ACDC is echt niet moeilijk. Neen, het is altijd het cirkelen rond de 'A', 'G' en 'D'-akkoorden. Men met gewoon de versterker van zijn electriche gitaar heel hard openzetten, et...

Wat ik zo fantastisch vind aan dit videootej, is dat op bepaald moment de code in elkaar stort, oftewel gebroken wordt. Men denkt altijd dat ACDC samenalt met Angus Young, die altijd op het voorpaln staat.

Uiteraard, Angus Youtn is een heel goede sologitarist, maaar waar ik hier naartoe wil schrijven, is dat Angus Young meer een radertje is in de akoestische machine de ACDC heet.

Men ziet dat op een bepaald moment -waarchijnlijk- een gitaarsnaar gesprongen is op de gitaar van Angus Young. Men ziet dat hij als professioneel muzikant onmiddellijk naar de achtergrond rent om daar een andere gitaar te nemen.

Maar de band ACDC blijft spelen. Die gigantische machine blijft spelen ook wanneer Angus Young er eventjes niet is 

Maar zelfs dannog zijn er problemen. Ok, Angus Young heeft een nieuwe gitaar, maar hij  heeft geen gitaarband, terwijl echter de gitaarband ACDC blijft spelen.

Dus wat ziet men gebueren? Eeen onduidelijk personage -genaamd een roadie-, komt opeens tevoorschijn, om Angus de gitaarband om zijn lichaam te hangen. Ik ben voldoende kleien gitarist om te weten dat een electrische gitarist niet kan functioneren zonder gitaarband dit is letterlijk de band waarmee de electrische gitaar rond mijn lichaam hangt.

Maar psychoanalytisch nog interessanter is de positie van de afwezige oudere broer van Angus Young. De harde gitaarklan van ACDC komt niet zozee van Angus Young, maar van zijn oudere broer, die gewoon blijft doorspelen, ook wanneer een gitaarsnaar van zijn jongere broertje springt.

De oudere broer is nooit zichtbaar, hij is diegene die -letterlijk en figuurlijk- blijft doorspeln, om het geluid van die akoestische panzedivisie, die ACDC heet in stand te houden. OK, Angus Young kan eventjes een gesprongen gitaarsnaar hebben.

Maar ik, de oudere broer, de oudste zoon, vertgenwoordig de werkelijke macht, want ik zorg ervoor dat die stalen geluidswand van ACDC gewoon blijftdoordraaien.

Ik, als oudere broer, de Eerste Zoon, bied gewoon een kader aan, waarin mijn jonger broertje kan spelen.

Hij  dnkt dat hij het centrum van het universum is, maar ii, als oudste zoon, weet dat ik het ben want ik zorg ervoor dat die gigantische stalen geluidswant van ACDC bkijft draaien. Mijn gitaarsnaren zullen vrijwel nooit springen.

Maar in werkelijkheid ben ik de vertegenwoordiger van een nog hoger principe, de vader, die al dan biet nog leeft...

Maar het feit dat ik eeuwig blijf doorspelen, ja, dat mijn gitaarsnarne vrijwel nooit springen, betekent dat ik mijn jonger broertje Oneindig liefheb, maar mijn grote liefde is de Vader, die altijd afwezig is, maar die ik oneindig liefheb. Ja, ik begin stilaan als Eerste Zoon in de positie van de Vader te komen...

Mischien het meest Sublieme Genie in de totale Verklanking van het Zijn, is Mahler. Hij kan met klanken het Zijn representeren. Mahler is de broer van Heidegger, die met woorde probeerde het Zijn te representeren.

Niemand weet wat het zijn is. Dit een woordje, dat door de mens is uitgevonden ik denk oorspronkelijk door de Griekse filosoof Parmenides, 'to on'. Later is, volgens Heidegger het Zijn verwaterd in het Zijnde. Dit wil zeggen, de zeer abstracte idee van het Zijn werd verconcreet in een beschrijving van Zijnden, bijvoorbeeld, de mens, de hond, de steen.

Maar uiteindelijk wil ik het in deze bijdrage niet over Mahler, nog minder over Heidegger, maar over een hoger idee.

Met name dat de mens tussen grosso modo 1750 en 1950, zeer dicht zeer gevaarlijk in de buurt kwam van het Sublieme, de Schoonheid, de Waarheid (met alle aberraties vandien).

Dit gevoel van Schoonheid is totaal verdwenen in onze maatschapppij. Ja, ik ervaar de maatschappa vanaf 1945 als de totale pervertering van het Schoonheidsprinciepe. Men denkt over Schoonheid te spreken, en men heeft het over schoonheid, als platinablonde, platte, domme babes...

De Kleine Dief is een universeel-menselijke [positie].

Door het gebruiken van de rechte haken, symboliseer ik dat het niet zomaar gaat om het schrijven in de derde persoon, het schrijven over de ander, zoals in de media, zonder de relatietermen te beschrijven.

Neen, het gaat altijd in het schrijven om de IK-Gij-relatie: wie ben ik en wie zijt gij?

In mijn familiaal en sociaal systeem zijn er verschillende Kleine Dieven. Ik ervaar mezelf in het teken van mezelf-afgepikt worden van kabels, bv. een scartkabel, of een audio- en videokabel.

Ik ervaar mezelf als een begeerlijk object, die goed met technologische apparaten kan omgaan. Ik ben zelf geobsedeerd met kabels. Toen ik dit allemaal leerde kon ik uren rondhangen in de Mediamrkt, om kabels te bestuderen. De kabel is datgene wat verbindt, datgene waardoor een technologisch apparaat praat. Terwijl ik dit schrijf, is mijn lichaam bezet met kabels. Ik zie het kabeltje van mijn USB-muis, ik zie de netwerkkabel, waarmee ik nu met internet verbonden ben, ik zie de Jack-kabel, de audio-kabel, die verbonden is met een koptelefoon. Ja, ik ben de bekabelde mens. Ik ervaar mezelf als de Cyborg of Cyberrobot, een osmose van biologische en electronische apparaten/kabels (ik vergeet hier de allerbelangrijkste kabel, te vermelden, de Opperkabel, de voedingskabel. De voedingskabel gaat letterlijk om voeding: het opnemen van electronische impulsen, zonder dewelek ik zelfs hier niet kan spreken, en jou mij stem niet kan horen. Neen, zonder de voedingskabel zou hier het totale zwijgen, het Niets zijn...)

De Kleine dief staat in het teken van het heimelijke.

het cirkelen rond de objecten van de ander

Ikzal misschien een bepaalde ervaring uitwerken, maar ik wil mij hier beperken tot het aspect thuiskomen.

Slechts in het thuiskomen ervaart men hoe belangrijk zijn thuis is.

Vermits ik alleenstaande ben moe ik het hebben van andere dingen. De thuis is letterlijk de warmte, waar men de stoof kan aansteken.

Het is de beschikbaarheid  van goedkope voedinsmiddelen

Het thuis is letterlijk en figuurlijk de warmte, de veiligheid, datgene wat men op slot kan doen, zoals mijn geliefde actriceje Sandrine André, die een dekentje over haar heenlegt, met een heet tasje thee, gewoon lekker warm in je zetel liggen.

Het liefst zou ik samen met Sandrine onder een dekentje liggen en hete thee drinken, maar dit is een ander aspec van thuis-zijn, ja het samen-thuis zijn...

Ik ervaarde een zeer, zeer grote ontroering tone ik oop Radio Klara 'de Moldau van Smetana hoorde.

Het was zeer eigenaardig, bijna paranormaal of synchrinistisch, want ik was juist bezig om een theorie re ontwikkelen over de late romantiek in de klassieke muzie, zo de periode 1850-1900, de muziek die ik al de echte 'klassiske' klassieke muziek beschouw.

En uitgerekend dan hoor ik op Radio Klara de Moldau vab Smetana.

Ik werd bijna gek. Ja, ik evaarde de genialiteit van het begrip van Lacan, 'la juissance'. La jouissancz hzzft coor mij altijd de betekenis van waanzinnig worden, de totale instorting van zijn lustsysteem, de absolute horror en gruwel.

Want la jouissance betekent; datgene waarnaar men verlangd heeft, wordt opeens realitiet. Ja, het is net in dit-realiteit worden van zijn verlange, dat men bijna waanzinnig wordt...

wordt vervolgd, onder andere over de verklanking van de Oost-Europeaanse ruimte in de laat-klassieke muziek, zoals de Moldau van Smetana (eigenlijk Ma Vlad)....

De Moldau van Smetana betekent voor mij het klateren van de rivier op een warme zomerdag. Ja, vooral het aspect 'zomer' in deze klankrijkdom spreekt mij aan. beeld je eens in dat het een warme zmerdag en jij ligt achterover in de lommer van een boom (prélude à l'après-midi d' un faune van Claude Debussy).

(Het aspect Oost-europa zal eventueel later besproken worden) 

De notie 'la jouissance' heeft altijd een betekenis van: dit kan gewoon niet mogelijk zijn, dit kan niet. Zoals ik tijdens het beluisteren van de sublieme muziek van Smetana, constant zeg: dit is niet mogelijk, dit kan gewoon niet. Bijvoorbeeld dat iemand in staat zou zijn om met pure klanken de idee van een lome namiddag aan de rivier zou kunnen verklanken...

Of; ik imagnieer nu de stem van Zizek die in en doorheen mij spreekt, met zijn spraakgebrek, die 'sis'-klank:

"The idea that someone is able to to represent the idea of a lazy summer afternoon, just by means of music, is so unrepresentable, so unbelievable, that, when it happens in reality, the subject totally collapses..."

Via het Symbool de Moldau van Smetana kunnen we schrijven over de Slavische mens. etc.