19-04-10

De Enigmacode kraken

Ik ben tegenwoordig enorm geobsedeerd door codes.

De oorzaak hiervaan is dat ik mij de code van mijn bankkaart niet meer kan herinneren. Ik denk dat er een verwarring is ontstaan tussen de code van mijn bnkkaart, en mijn pincode, de code waarmee ik toegan tot mijn Gsm kan krijgen.

Vanuit die positie van het niet meer weten van mijn codes (wie ik ben), was ik gistren met een totaal geschifte man -jij heeft 9 maand in den bak gezeten aan het praten over codes.

Ik schreef een aantal mogelijk codes van mijn bankkaart op papier, maar ik besefte opeens dat ik mij op het randje van het gevaarlijke aan het begeven was. Immers, we hadden wel een goed contact, maar al bij al had hij in den bank gezeten -voor welkef eiten weet ik niet, want ook hij pratte in code-dus hij zou mij eventueel kunnen volgen en overvallen, omdat hij op basis van mijn logelijke codenummers de illusie zou kunnen hebben dat hij de code van mijn bankkaart zou kunnen kraken.

Maar ik had ook zoiets van: we zijn hier ezig op het niveau van de ENCRYPTIE, het maken en kraken van codes. Het maken/kraken van codes is het werk van zeer intelligente wiskundige geesten.

Ik schreef op een papiertje de mogelijke codes van mijn bankkaart, zoals ik mij die voorstel. Ja, die ik al uitgeprobeerd had, maarniet werkten:

1226

1614

2612

Zelfs indien jij mij overvalt, en mijn bankkart steelt, en met die mogelijke codenummers zou proberen van in mijn geld binnen te raken, dan zul jij daar waarschijnlijk niet in slagen. Maar zelfs die waanzinnige, kleine crimineel -hij was zeker niet dom, ik praat nooit men domme mensen-zag direct dat mijn code waarschijnlijk uit '2 en '6' zou bestaan. Ik wedde met hem dat hij er nooit inzal slagen om mijn code te kraken, hoewel hij de zeer intelligente opmerking maakte dat waarschijnlijk twee cijfers van mijn code '2' en '6' zijn.

1) de combinatiemogelijkheden zijn, zelfs als je de '2' en '6' vermoedt, oneindig groot. Ik denk dat deze tak van de wiskunde of statistiek combinatoriek heet. Daar bestaan fomules voor, die ik ooit wel geweten heb, maar nu niet meer.

2) je hebt maar 3 pogingen om de code in te voeren, en dan wordt de bankkaart ingeslikt. Dit is een heel intelligenten strategie van codebeveiliging.

Ik imagineerde mij opeens dat ik mij imaginair bezighield met het kraken van de Enigmacode. De Enigmacode was de codetaal die het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikte, om voor de vijand onverstaanbare informatie te geven Enigma betekent letterlijk 'raadsel'.

Het kraken van de Enigmacode was vooral belangrijk in de beginjaren van WOII. Het zat zo: Groot-Brittannië, het Britse Rijk stond er helemaal alleen voor. Heel Europa was platgewalsd, bezet door nazi-Duitsland. De middellen van het Britse Rijk waren redelijk beperkt, in vergelijking met nazi-Duitsland.

Dus, Groot-Brittannie was heel sterk aangewezen op de logistiek hulp van de Verenigde Staten, eerst als inormele hulp, daarna als offciële bondgenoo. De Verenigde staten stuurden konvooien, die echter voorduren door de Duitse U-Bote, onderzeeërs werden gekelderd.

De Duitse marine gebruite een codetaal, die door de Britten Enigma (raadsel) werd genoemd. Het kraken van de Enigmacode was voor het voortbestaan van Groot-Brittannië enorm belangrijk. Door de onvestaannbare enigmacode gaf de Duitse marine informatie door over de positie van duikboten en Brits-Amerikaanse schepen.

Dus de Britse marine zette een hele batterij zeer hoogbegaafde wiskundigen in om de Enigmacode te kraken.

Zo is daarover een film gemaakt, met oa Kate Winslet als het wiskundig seutje. De details kan ik mij verder niet herinneren, maar uiteindelijk slaagden die sletjes-seutjes erin om deEnigmacode te krakan.

Dit vond ik fascineren, dat we ons hier bevonden op het niveau van de Britse marine. Ik heb nooit veel belangstelling gehad voor de marine, de zeemacht, neen, ik ben zodanig geobsedeerd door infanterie, artillerie en panzetroepen, dat de zeemacht nooit veel van mijn belangstelling heeft mogen wegdragen.

Neen, maar imaginair voelde ik mij opeens een marine-officier, maar in in een eigenaardige omdraaiing van symolen, zag ik eruit als een Duitse marine-officier. Ja, ik droeg een nauwspannend leren vestje (eigenlijk een vrouwenvestje), een t-shirt met wit-blauwe strepen (de kleuren van de marine), een een kort baardje. Ja, ik zag er helemaal uit als een Duitse marine-officiier, de commandant van een U-Boot... 

PS

1) veder pratend over codes met die redelijk gevaarlijk man -ik herhaaal het hij was een heel inteligente man, want als narcist herken ik onmiddellijk intelligentie- hij probeerde uit te vissen waar ik woonde. Als er niet een ding is dat ik niet wil, dan is het privé-informatie geven. Mijn anonimiteit, mijn privacy is zodanig heilig, dat ik er alles aan zal doen om mijn recht op privacy te vrijwaren.

Dus: ik maakte er een spelletje van, op het niveau van het praten in codes. Zelfs wanneer ik zeg dat ik in Borgerhout woon, in één van de vele zijstraatjes van de Turnhoutse baan, zelfs met die code, is het heel onwaarschijnlijk dat jij mij weet te vinden. Zelfs indien jij zou slim zou zijn om dat zijstraatje te weten te koomen, dan nog moet jij mijn huisnummer zien te vinden, en zelfs dan nog het verdiep.

Dus de kans dat jij mij weet de vinden op basis van enkele codes, is heel klein. Die kans is niet nul. Als het echt belangrijk is voor jou om mij te vinden, dan zul je er heel veel energie insteken. Je zult voortdurend de straatjes rond de Turnhoutse Steenweg patrouilleren, totdat je mij eventueel vindt. Ja, alleen als het heel belangrijk is voor jou en er heel veel tijd en energie wilt insteken, dan zul je mij waarschijnlijk wel vinden.

Maar codebeveiliging is een afrekening van de lusten en baten. Er zijn gewoon andere objecten van lust mogelijk, buiten mij, en het is voor jou gemakkelijker om je daarmee tevinden, dan zoveel tijd en energie te steken in het vinden van mij...

2) Toen ik gisteren wegvluchtte uit dat café, hetgeen ik nu ervaa rals pure angst (het Nagträgliche van Freud!), gebruikte ik dezelfdewetten van kansberekening: ik liep kriskras een aantal straatjes in, de kans dtahij mij nu nog zou weten te vinden, is relatief klein. Dushet ineenstorten van de kansfunctie (de kans da tjij mij weet te vindenis zeer klein), beriek je door kriskras ineen aantal kleine straatjes te lopen...

 

11:46 Gepost door Johnsatyricon | Permalink |  Print |  Facebook | |

Commentaren

GRAPPIG MAN!!

Gepost door: Menno | 30-09-10

je bent gwn een domme aap

Gepost door: je moeder | 02-02-14

Post een commentaar