15-04-10

De positie van de Dauphin (=de dolfijn)

We  kunnen een interessante analyse maken van de positie van de Dauphin. Prins Filip is de eeuwige Dauphin. De Dauphin was in het middeleeuwse Frankrijk, de zoon en de erfopvolger van de koning. Vanwaar komt de Dauphin? Het Franse koningsschap was aanvankelijk niets meer dan een lokaal vorstje met bezittingen rond Parijs en Orléans. De Franse dynastie werd omringd door veel machtigere vorsten, zogezegd zijn leenmannen, die theoretisch aan hem ondergeschikt waren, maar in de realiteit hun zin deden. Zoals bv. de graven van Vlaanderern (!).  De oorsprong van Vlaanderen ligt bij de roof van de Franse koningsdochter Judith door graaf Boudewijn met den Ijzeren Arm, van koning Karel de Kale. Alleen die namen al! Vol fallische betekenis. Hoe zou de Franse koningsdochter Judith haar bijnaam krijgen: Judith-met-de-Ijzeren-Borsten, of Judith-met de-Kale-Kut? 

Alle gekheid op een stokje, de Franse monarchie groeide in macht (aanvankelijk was ze zelf niets veilig voor de roofridders op haar eigen kroondomein, zoals bv. de heer van Crécy, die trots verklaarde: ni comte, ni duc, mais Sire de Crécy), en ze slaagde erin om haar leenmannen één voor één te onderwperpen. Volgens het feodale recht, kon de Kroon haar leengebieden terug tot zich toetrekken, wanneer er geen erfopvolger was. Maar ook door bruut militair geweld. Zoals bv. de Kruistochten tegen de katharen in de 13de eeuw. De Katharen ontwikkelden een andere interpretaite van het Christendom, in meer gnostische zin. Dit was de aanleiding voor de Franse monarchie om Zuid-Frankrijk uit te moorden en bij het Kroondomein aan te hechten. (Béziers: Tuez-les tous, Dieu reconnaitra les siens!)

In dezelfde beweging naar het zuiden, werd ook het gebied la Dauphiné aangehect. La Dauphiné in de Alpen werd zo genoemd, omdat de vorst daarvan een dolfijn in zijn wapenschild voerde. De gewoonte ontwikkelde zich om de oudste zoon en erfopvolger van de Franse koning met La Dauphiné te belenen. Met andere woorden, de Franse troonopvolger was de Dauphin, de dolfijn. De Franse monarchie was zo machtig geworden dat er een secundaire vorm van feodaliteit was, met name die van de apanages, het belenen van leden van de koninklijke familie met vorstendommen. Frankrijk werd opgedeeld, in stukken gesneden, en bezet door prinsen. Een mooie literaire beschrijving van dit apanagefenomeen vindt men in Maurice Druon, les rois maudits. Over de strijd en rivaliteit tussen prinsen van de Franse monarchie. De gruwelijke strijd tussen, Robert, comte d' Artois en zijn tante Mahaud, la pute, zoals Robert haar noemde. Allen waren ze leden van de Franse monarchie, ze haden allen koninklijk bloed in hun aderen.

Maar de belangrijkste territoriale vost van Frankrijk, naast de koning, was de Dauphin, de oudste zoon er erfopvolger van de koning. Natuurlijk kan men in dit verhaal talloze Oedipale conflicten in Vader-Zoon verhoudingen zijn. Tijdens de Honderdjarige Oorlog, waarbij de Engelsen hun aanspraken op de Franse troon militair waar wilden maken, speelde de Dauhin een belangrijke rol. met name Charles (de latere Karel VII). Hier moeten we het verhaal vermelden van Jeanne D' Arc. De mythologie zet dat Jeanne d' Arc een eenvoudig boerenmeisje was, die in haar de opdracht hoorde van God om de Engelsen te verdrijven en de Dauphin tot koning te laten kronen. Sommige hedendagse theorieën verzetten zich tegen dit ogenschijnlijk naïeve verhaal, van een boerenmeisje, dat zich het lot van de Franse monarchie aantrok. Neen, misschien was Jeanne zelf een bastaardlid van de koninklijke familie. Koningen en prinsen hebben altijd een gigantisch libido gehad, en ze verspreidden hun zaad in de bevolking waarover ze heersten. De geschiedenisvan koninklijke families staat bol van verhalen over bastaarden, denk maar aan Josephine de Boël. De Macht, zoals de macht van koningen, komt aan de biologisch machtigen toe, en tot biologische macht behoort het verspreiden van zijn Zaad.

Maar Jeanne d' Arc wou dus de Dauphin tot koning van Frankrijk laten kronen (volgens de rituelen: in Reims). Ik ben zo verliefd op de figuur van Jeanne d' Arc. Ik heb de film van Besson wellicht honderden malen gezien. Maar laten we mijn eigen libidineuze hier eventjes terzijde schuiven, en ons afvragen: wat is de positie van de Dauphin? De Dauphin is diegene die krachtens bloedverwantschap recht heeft op de Franse kroon. De Dauphin is met andere woorden de koning-in-wording. DE obsessie van Jeanne was om de potentiële koning tot de reële koning te maken, zodat de macht opnieuw in haar volheid kan verschijnen. met name de (militaire) macht om de gehate Engelsen uit Frankrijk te verdrijven en in de zee te werpen.

Deze zeer lange historische uitwijding was beodoelt om de psychische en ideologische positie van de Dauphin prins Filip te beschrijven, deze koning-in-wording, deze semi-autist, die ik echter bemin... 

Ja, hier is duidlijk een stuke tekst verdwenen. Schrijven op internet is afhankelijk zijn van haardware, van stukjes electronica, bitjes en bytjes; Wat is wou zeggen is dat het koninklijke hof een spelletje speelde met Jeanne d'Arc, om haar eventueel als verraadster of als agent van de Engelsen te ontmaskeren. Ze zetten en schijnkoning op de trroon, Jean d' Aulon, een boogschutter en trouwe dienaar van de Dauphin. Jeanne doorprikt echter dit spelletje en zoekt de Dauphin in de menigte mensen van het koninklijk hof. Als ze de Dauphin herkent, valt ze hem liefdevol in de armen 'Mon gentil Dauphin, mon gentil Dauphin (mijn lieve prins, mijn lieve prins). De prinsen van den bloede trekken de messen op haar keel. maar Charles, de Dauphin (gespeeld door John Malkovitch) zet: nee, nee het is OK. Jeanne had hem een geheim ingefluisterd in zijn oor, dat enkel leden van de koninklijke familie kunnen weten.

Dit was voor de Dauphin de definitieve bevestiging dat Jeanne één van de hunnen was. ja, Jeanne behoort tot koninklijken bloede. In haar klopt hetzelfde bloed dat in mij klopt, de Dauphin, de koning-in-wording, als in jullie, mijn koninklijke kozijnen. Jeanne is onze nicht. Steek jullie messen terug in de schede.

Ik heb dit altijd als zeer ontroerend ervaren, en ik kan dit fragment aan het begin van de film van Jean-Luc Besson, 'The Messenger' over Jeanne d' Arc honderden, ja duizenden malen herbekijken. Alleen maar om te zeggen dat ik affectief heel hard gefixeerd met op het Dauphinschap, als de koning-in-wording, en Jeanne d' Arc als mijn monarchale Nicht, ja, als diegenen, die tot mijn eigen bloed behoort. Ja, in Haar stroomt hetzelfde bloed, klopt hetzelfde hart als in mij, de Dauphin van Frankrijk. Ja, zij is de Krijgsvrouw, en ik ben de Krijgsman, en samen zullen we het Heilige Frankrijk bevrijden van het Engelse gespuis...

Eeen -volgens mij- zeer goede amateurtrailer, waarbij een  Youtuber citeert uit de beelden van Jean-Luc Besson. Dergelijke citaties uit hoge cultuurgoederen zoals films vind ik fantastishc, ja ze zijn bij mij hoogst ibidineus geladen. Het citeren uit films is de positie van het sublieme eerbetoon aan de producer-regisseur, maar tegelijkertijd de erkenning van zijn machteloosheid. Neen, ik kan nooit in staat zijn om die sublieme beelden zelf te creëren, ik kan enkel in een eindeloze cyclus van citeren deze beelden, waarvan ik zo hou, herhalen en idealiseren...


Jeanne valt 'Les Tourelles' aan
Geüpload door johnsatyricon. - Bekijk andere Film & TV video's.

Mjn eigen citeren uit de beelden van Jeal-Luc Besson. In tegenstelling tot voorgaande beelden gaat het om een 'zuiver'' citaait', een knippen uit de film. Ik ervaarde een hallucinante ervaring, toen ik ontdekte dat ik dit gebracht heb. Dit is pure horror, in de zin van datgene wat verdrongen is, datgene wat me niet meer weet. Echt! Ik heb totaal geen herinering meer aan het feit dat ik dit ooit gebracht heb. Dus: die beelden moeten toen zo hevig geweest zijn, dat ik er nu geen enkele herinnering meer aan heb. Nu, kan ik deze beelden interpreteren als het verschil tussen het symbolische ne het reële. Maw, Jeanne, die zich in de ideologische positie van de redster van Frankrijk bevindst, ontdekt dat dit redden van Frankrijk niets anders is dan het afhakken van hooofden en voeten, en een bevlekt zijn met rood bloed...Of, zoals de gewone soldaat, die er enkel in geïntereseerd is om zich de tanden van zijn gevangene toe te eigenen. Of de soldaat in Stalingrad, die er enkel in geïnteresserd was om zich de laarzen van de dode Russen toe te eigenen.

Merk de superieure beeldkwaliteit op van mijn eigen beelden. Waarschijnlijk heb ik dit uit de dvd geknipt, immers, er zijn Nederlandse ondertitiels te zien. Ik heb altijd gestreefd naar een zo hoog mogelijk resolutie van beelden op internet, terwijl mijn ervaring van beelden op internet, de ervaring was van zeer lage-resolutiebeelden, terwijl de lust van het kijken er nu net in ligt om zeer hoge resolutie-beelden te bekijken. Dus maw ik heb er altijd naar gestreefd om dvd-kwaliteit op internet te brengen...

10:47 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.