13-04-10

Zeer grote vissen

Leven in een multiculturele maatschapppij is de horror, de ervaring van de totale Ander. Maar vermits ik al van kindsafaan vertouwd ben met horror -ik heb E.E. Poe en Lovecraft met de paplepel binnengekregen- hout ik wel van de horror van de muliculurele maatschappij. De horror is de ervaring van het niet-gesymboliseerde, datgene waarvoor geen taal of symbolen beschikbaar zijn. ik heb me altijd verze tegen de ideologie van het universalisme, tegen de multiculturele maatschappij, die duidelijk een ideologische afweer is tegen hun onmogelijkheid.

Neen, ik wil me hier niet bezig houden met ideologie, maar met de rauwe realiteit van de multiculturele maatschappij, het rauwe ding-zijn van de dingen, die ons ons systeem niet gesymboliseerd is.

Zo wa ik in een nachtwinkel, en ik zag daar ontzettend grote vissen in plastieken zakken in de diepvriezer. Ik had daar een grote fascinatie voor. Ik vroeg aan de Indiër/Pakistaan -deze twee figuren zijn in mijn perceptie ongedifferentieeerd-: 'Where do these fishes come from? -'From Birma'- 'I didn 't know such long fishes do exist'-'They are very big', zo kon ik mijn fallische fascinatie voor die vreemde -Birmaanse- vissen niet verbregen. 

Dit is dus het griezelen, het rauwe ding-zijn van de dingen die vreemd zijn aan ons, en waarvoor we geen symbolen hebben. Het feit dat die Aziatische vissen zo groot zijn, contrasteerde met onze kleine forelletjes, platvisjes, kabeljouwtjes, MaW het feit dat die Birmaanse vissen zo groot zijn deed mij imagineren dat de Aziaat een gigantische fallus heeft, waarmee mijn kleine Westerse pikje in het niet valt. Maar misschien ga ik hier tever in mijn obscene obsessie om in alles een Fallus te zien...

17:39 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.