12-04-10

De Taal van het Verlangen

Steeds beter begin ik het project van Lacan te begrijpen. Zijn schijnbaar duistere, ondoorgrondelijke taal is niets meer dan een poging om het Verlangen vorm te geven in Taal. Ik merk dat mijn taal steeds 'natter' wordt, doordesemd van het verlangen.

Laten we het hier hebben over het verlangen naar een vrouw. Na mijn traumatische breuk met Z, ben ik jaren alleen geweest. Ik had de vrouw afgeschreven. Maar nu voel ik dat de libido, de drift, het verlangen naar een vrouw gevaarlijk hoog begint op te stuiten. Ik merk dat ik steeds mee en meer begin te flirten in de grootstedelijke ruimte. De flirt heeft altijd te maken met de blik, de ogen. Door het kijken in de ogen van een ander, dring je binnen in een ander. Daarom kan de blik zo bedreigend zijn. De geschoolde in de grootstedelijke ruimte weet dat hij niet te lang in de ogen van een ander kan kijken, want dan voelt zij zich bedreigd door jouw blik.

Men kan heel veel zeggen over de blik. De blik is waarmee de ander zich aan jou manifesteert. Er is geen grotere vom van bëinvloeding denkbaar, dan dat de ogen van de ander op jou gericht zijn. De blik van de ander bevestigt jou in jouw bestaan, en omgekeerd, wanneer ik in de ogen van de ander kijk, dan bevetig ik zijn/haar bestaan.

Zelfs in routineuze contexten, zoals in een supermarkt, zal ik altijd de interactie afsluiten met een blik in de ogen van de kassierster. Dit is een heerlijk moment, waarbij ik haar als menseljk subject bevestig, los van haar rol in het produktiesysteem.

Het flirten met de ogen in de tram, dat is heerlijk. Ik zag een heerlijk zwart meisje, te mooi om waar te zijn, en ik bekeek haar voortdurend. Merkte ze mijn blik op? Zag ze dat ik begerig haar lichaamsvormen bewonderde, die grote lippen?

Zo ervaar ik mijn leven nu, als een voortdurend geflirt met de ogen in de grootstedelijke ruimte. 

18:44 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.