11-04-10

De glimlach

In de multiculturele maatschappij blijkt het feit dat de mens niet enkel een talig wezen is. Ik heb me altijd, bijna woedend, verzet tegen de notie van Lacan en de laat-20ste-eeuwse filosofie, dat de mens enkel een talig wezen is, dat hij enkel door taal gedetermineerd wordt. Neen, in de multiculturele maatschappij, waar zoveel talen samenvloeien, ervaart men het belang van de lichaamstaal en de mimiek.

De lichaamstaal is een taal die voorafgaat aan de linguïstische taal. Glimlach naar een kind, en het glimlacht terug, ongeacht de ethniciteit waartoe het behoort. De glimlach is blijkbaar een universeel teken. Wat betekent de glimlach? Ik denk dat het dit is: ik erken jou in jouw bestaan, gewoon het pure feit dat jij daar bent, want je had er evengoed niet kunnen zijn. Vooral kinderen herkennen de glimlach, en ze glimlachen onmiddellijk terug. De glimlach is dus een universeel taalteken.

Of ook: ik ging naar een nachtwinkel en de Pakistaan/indiër was in een gesprek gewikkeld met een meisje, in gutturale klanken. Toen ik wou betalen, bleef hij verder tegen mij praten in zijn onbegrijpelijk klanken. I zei tegen hem 'I don ' t understand you', toen zei hij iets van café of iets dergelijks. Ik begreep dat hij wel iets in dit meisje zag, dat hij haar begeerde. Ik nuanceerde: I don 't understand your words, but I understand your emotions. De lichaamstaal van het verlangen, de lust, de begeerte is eveneens universeel, net als de glimlach. Het is een niet talige vorm, maar gewoon de houding van het lichaam, de mimiek, die het verlangen verraadt, als een universeel teken.

Dus, in tegenstelling tot wat sommigen denken, wordt de mens niet volledig gedetermineerd door de intrede in de Taal, in de Symbolische orde. Er bkijft een rest over van niet-talige lichaamscommunicatie, die we met de hoger diersoorten gemeenshappelijk hebben...

18:07 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.