05-04-10

De Cyborg of Cyberrobot

De Cyborg als onze toekomst? Neen, mooi zullen we er niet uitzien...Een mooie synchroniciteit. Synchroniciteit is het in de tijd samenvallen van twee niet causaal-verbonden gebeurtenissen, maar die emotioneel of symbolisch als éen betekenisvol geheel worden ervaren. Nadat ik vorige post over cyberspace en identiteit had geschreven, gaf mijn computer de boodschap 'disk boot failure'. Dit is, om het met de woorden van Lacan en Zizek te zeggen, de intrusie van het Reële (de primaire werkelijkheid van biologische en electronische processen) in het Symbolische (de secundaire werkelijkheid van wie wij denken te zijn, nl. een autonoom subject).

Ach, ik was mij al maanden hierop aan het voorbereiden. Het is een goedkope tweedehandspc van 150 euro. Na enkele maanden begonnen de problemen: bevriezen van het scherm, opnieuw moeten opstarten, de vloeibare perioden tussen de bevriezingsmomenten werden steeds korter. Deze crash is dus niet onverwacht. Nu schrijf ik op mijn kleine notebook. Ik heb geleerd dat je geen tweedehandspc mag kopen, als daar geen cd-rom bijzit, waardoor je het systeem met de originele installatiebestanden opnieuw kan initialiseren. Ach, misschien start hij straks wel weer op.

Hoe moeten we nu vorige tekst over cyberspace en identiteit verder schrijven? Zo: dat identiteit niet losstaat van de materie. Dat we een lichaam nodig hebben, om te zijn wie we zijn, is zo vanzelfsprekend, dat het bijna een lege uitspraak is. maar metaforisch kunnen we de link leggen met identieit in cyberpace. we hebben daar namelijk technische apparaten voor nodig, zoals een computer, een muis, een scherm, een toetsenborden, en een kabeltje, waardoor mijn woorden via éentjes en nulletjes in electrische impulsen kunnen gedecodeerd worden. Deze bitstroom zwemt als spermazotoïden via kilometerslange kabels naar de server, een supercomputer, in dit geval die van Belgacom (waar staat die, in Brussel?). Wanner jij een pagina van mij opvraagt, gebeurt hetvolgende: jouw pc richt een verzoek tot de centrale server van Skynet om een pagina te mogen bekijken. Opnieuw vloeien er electrische impulsen vanuit Brussel naar bv. Betekom, waar jij woont. Die eentjes en nulletjes worden dan opnieuw gerecodeerd of vertaald naar  voor de mens zinvolle informatie. In dit geval: mijn pagina, die jij opvraagt, wordt door jouw computer vertaald vanuit electronica naar mijn woorden.

Voor communicatie en identiteitsexpressie is hardware nodig: in het face-to-face contact een lichaam, een stem en oren, waarmee akoestische signalen kunnen uitgezonden en ontvangen worden, hersenen om de geluidsgolven te intepreteren tot zinvolle informatie, zoals "Wat zie jij er mooi uit vandaag!" . In de virtuele wereld een pc en een internetaansluiting. Nogmaals, het is een truïsme om te zeggen dat we ons lichaam nodig hebben, dat we ons ermee identificeren, dat we ons lichaam zijn. Maar meer en meer wordt onze pc en onsze internetaansluitng een extensie van onszelf, een stuk materie dat we als behorend tot onszelf beschouwen. Dat wordt pijnlijk duidelijk als de pc het laat afweten, zoals nu in mijn geval.

Naarmate de mens meer en meer vertrouwd wordt met de virtuele wereld, leert hij zijn voorzorgen te nemen, bv. voldoende backups maken van cruciale informatie op verschillende media en informatiedragers, of door het op andere virutele bewaarplaatsen op te laden. Men leert zich niet te hechten aan deze specifieke pc, omdat dit vervangbare apparaten zijn. Zo moet men zich volgens mij ook niet te excessief hechten aan zijn eigen lichaam als drager van je bewustzijn, van je identiteit, dat het veroudert, dat het er minder mooi begint uit te zien. Ik weet niet of deze vergelijking tussen lichaam en pc te ver gaat, ik denk dat ik hiermee wil zeggen dat in de niet zo verre toekomst de Cyborg of de Cyberrobot zal ontstaan, een osmose van lichamelijke en electronische hardware, zoals de Terminator, een gahavende politieagent, die  met technische hulpstukken wordt opgelapt tot een bovenmenselijke robot.

Hier stond oorspronkelijk: 'wordt vervolgd', en nu wordt het vervolgd, maar opnieuw op de initiële computer, die toch opnieuw is opgestart. Deze tekst schrijft zich op twee verschillende computer, maar niemand kan dit zien, het resultaat is hetzelfde, namelijk mijn woorden op het scherm, waaraan jij een betekenis geeft. Als ik deze meta-uitspraak niet zou geschreven hebben, dan zou niemand de breuk in de tekst als gevolg van hardwareproblemen gezien hebben.

Zo veronderstellen wij ook dat een persoon altijd dezelfde blijft, dat hij zogezegd een stabiele identiteit moet hebben. We ergeren ons, ja, we worden woedend van machteloosheid wanneer we ervaren dat een geliefd iemand langzaam vervaagt als subject van identiteit, wanneer hij/zij aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Of we worden kegelig als een vrouw haar maandstonden heeft: ook hier schommelt identiteit en communicatie als gevolg van hardwareproblemen. Verontschuldig mij deze vergelijking tussen maandstonden en hardwareproblemen, maar je begrijpt hopelijk wat ik bedoel, namelijk dat identiteit en communicatie afhankelijk zijn van van de eronder liggende lichamelijke en elecronische processen.

Verder redenerend in deze richting: een ander zintuig van de Cyberrobot-in-wording is de Gsm, een technisch apparaat dat meer en meer als een deel van het lichaam wordt ervaren. Men moet maar eens op straat rondkijken, en zien hoe (vooral jongere) mensen voortdurend dit apparaat tegen hun oren houden. Naast de tenniselleboog, is er de Gsm-elleboog. Wanneer vreemde wezens ons zouden bezig kunnen zien, dan zouden ze erover verwonderd zijn dat de meeste mensen hun hand tegen hun rechteroor houden. Soms lijkt de straat wel bevolkt door psychotische gekken die tegen zichzelf praten, wanneer men niet weet dat ze een oortje gebruiken. Is het te futuristisch om te geloven dat in een niet zo verre toekomst de Gsm in onze oren of hersenen wordt ingeplant?

Is het beeld van de Cyborg een nachtmerrie, de Brave New World waar we naartoe groeien? Een half lichamelijk-half electronisch wezen, met naar believe uitwisselbare organen, kunstogen, stalen kunstpenissen (ja hij kan er meer dan één hebben, de ultieme fallische droom!), oren in de vorm van een Gsm, wifi-technologie in zijn hersenen, die deels uit slijm, deels uit Intelchips bestaan? Is dat nog een menselijk wezen, of is de mens slechts een voorbijgaande fase in de evolutie, en zal de Cyborg zijn plaats innemen?... 

Verdere lectuur, bv. over hoe de digitale internettechnologie concreet werkt, en hoe die als een menselijk communicatiemedium gebruikt wordt: De digitale technologie, Het computerscherm. Over het vermogen om met digitale apparaten weten om te gaan: Technologische vaardigheid, Digitale intelligentie.

13:11 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.