04-03-10

Het (on)behagen in de multiculturele samenleving

Nog eentje over het leven in de multiculturele samenleving. Ik heb mij daar tot nogtoe weinig mee beziggehouden, vermits ik er nauwelijks mee in aanraking kwam. Sinds enkele maanden woon ik in Borgerhout. Wat? In "Borgerroco", zoals het smalend genoemd word? Ja, in Borgerroco, waar volgens mijn ervaring 80 tot 90 % allochtonen wonen.

Men mag zulke verandering op psychologisch vlak niet onderschatten. Onwillekeurig ervaart men een steeds op de loer liggend ontwortelingsgevoel, waartegen men zich moet leren wapenen. Ik vind het leven in een allochtonenbuurt soms onaangenaam, maar langs de andere kant is het een unieke ervaringsfase om beter de realiteit van de multiculturele samenleving te leren kennen, en daarrond mijn gedachten te ordenen. Zo kan ik mij uit eigen ervaring bezighouden met één van de meest pregnante problemen van de Westerse samenlevingen. Het ziet ernaar uit dat in Nederland de PVV, de anti-Islampartij van Geert Wilders, bij de komende parlementsverkiezingen de grootste partij zal worden.

Ik ervaar zelf hoe louter de fysieke aanwezigheid van vreemdelingen, het waarnemen van die vreemde gezichten in je blikveld, soms als een bliksemafleider werkt. Hoe je soms je eigen negatieve gevoelens op die vreemdelingen projecteert, alsof zij er de schuld van zijn dat je je minder goed voelt. Maar dat is gezichtsbedrog. Het zijn niet de allochtonen die ervoor verantwoordelijk zijn dat jij je slecht voelt. Ze fungeren enkel als bliksemafleider en vergrootglas voor je eigen problemen.

Die mensen doen je geen kwaad, tenminste niet in Borgerhout, ze vallen je niet lastig, ze zijn beleefd, in de overvolle trams, op straat, als je per ongeluk hen tegen het lijf loopt. Das Unbehagen in der Multikulturelle Gesellschaft, om Freud te parafraseren, is voor een groot deel subjectief, waarmee ik helemaal niet neerbuigend wil doen over objectieve overlast, onveiligheid en criminaliteit, die inderdaad meer dan gemiddeld bij de allochtonen is geconcentreerd.

Maar zo werkt racisme: er vindt een onbewuste associatie plaats tussen een vaag subjectief gevoel van onbehagen, en hetgeen men in de media hoort, hetgeen bepaalde extreme partijen beweren. Zodat men gewoon het visueel beeld van de allochtoon als een objectieve vorm van overlast gaat ervaren.

Ja, ook ik heb bijwijlen mijn racistische buien, maar ik laat die op een ironische manier toe, omdat ik weet dat ik het in de grond niet meen. Ook ik kan schelden op die "Makakken", op die "debielenkoppen", op die barbaren", etc.

Maar die pseudo-racistische oprispingen worden afgewisseld met nieuwsgierigheid en verwondering. Over hoe mooi de moslimmeisjes zijn, met hun hoofddoekjes en zwarte parelogen, brave, zedige meisjes. Onwillekeurig vergelijk ik hen soms met Vlaamse meisjes, hoe een deel van hen te koop loopt met sletterij, hun kop op hol gebracht door semi-pornografische vrouwentijdschriften zoals de Flair.

Of over de overvloed van exotische voeding die ik hier in mijn buurt aantref. Gisteren ging ik naar de GB om eten te kopen, maar die was al gesloten. Dus zocht ik mijn toevlucht in een Indiase nachtwinkel. Daar zouden ze wel een diepvriespizza hebben. Nieuwsgierig monsterde ik het assortiment aan voeding. In de diepvries vond ik in plastiek ingepakte vissen van wel éen meter lang, in moten gehakte zoetwaterkarpers, en mij onbekende soorten vlees en vis. Ik vond zakken rijst van tien of twintig kilo, linzen griesmeel, maniok. Ik vond allerlei soorten Indische sojasauzen en andere, teveel om op te noemen.

Het alternatieve voedingaanbod in een allochtone winkel waarnemen, is een kleine cultuurschok, die behoort tot de kleine vreugdes van het leven in een multiculturele maatschappij. En goedkoop, dat hou je niet voor mogelijk! Als je de culinaire cultuurbarrière overschrijdt, denk ik dat je veel geld kan uitsparen, je kan een gevarieerder voedingspatroon ontwikkelen, en het geld dat je uitgeeft zal zeker nuttiger besteed worden, dan wanneer je het in de GB uitgeeft. Een groot Marokkaans brood kost 90 eurocent.

Zo ervaar ik me soms, als een Westerse koloniaal, bv. een Engelse bestuursfunctionaris in India in de 19de eeuw. Hoewel die zich superieur voelde, vond onbewust een proces van culturele kruisbestuiving plaats. Angst en afweer gingen tegelijkertijd gepaard met het overnemen van bepaalde gebruiken, voedingspatronen, kledij, ornamentiek en design. Op een dieperliggend niveau vond later eventueel het overnemen plaats van waarden en normen, religieuze elementen en symbolen. Ja, de andere cultuur oefent op onbewust vlak een 'zuigkracht' uit. Misschien komt daaruit voor een groot deel de angst voort in de multiculturele maatschappij, de angst dat men zal worden als de Ander, of ook, dat de Ander misschien moreel superieur is...

09:55 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.