02-03-10

Dust my broom - Witte versus zwarte blues

Terug naar de roots van mijn jeugd: de bluesrock. Ik ben opgevoed met de harde electrische bluesrock van de jaren tachtig, met die gigantische geluidswand van electrische gitaren en flasy solo 's. Maar die harde witte blues is voortgekomen uit de zwarte akoestische blues, die haar wortels had in de cultuur va de zwarte katoenplukkers. De bluescanon werd in de jaren dertig op plaat vastgelegd door Robert Johnson. Vanaf de jaren vijftig werd de blues geëlectrificeerd. Muddy Waters was daar de voortrekker van. Vanaf de jaren zestig ontdekten de blanken de rauwe zwarte blues, maar ze begonnen die harder en sneller te spelen.

Er zijn twee stromingen in de hedendaagse blues: de Chicago -blues, en de Texas-blues. De Chicagoblues is meer verfijnder en melodieuzer, de Texas-blues is ruig, zwaar en hard. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de rauwe, primitieve Texas-blues, boven de gepolijste Chicago-blues. Stevie Ray Vaughn was in mijn jeugd mijn gitaaridool. Ook ZZ-top vond ik geweldig. Ik woonde samen met mijn broers een concert van hen bij in Vorst Nationaal. Na afloop misten we de trein naar huis, zodat we de hele nacht in het station moesten doorbrengen.

Blues en bluesrock is een muziekgenre van eindeloze herhaling en covers. Bv. 'Johnny Be Goode' van Chuck Berry is duizenden malen gecoverd, of 'Dust my Broom', zoals hier in deze clipjes. Dit betekent letterlijk 'Ik klop mijn borstel uit'. Een huishoudelijk tafereeltje, of zit er een verborgen sexuele connotatie onder? Men mag de zwarten niet onderschatten. Als tweederangsburgers in de VS met een vrijere sexuele moraal, ontwikkelden ze slang en codetaal, die de blanken niet konden verstaan. Wat een 'mojo' is of wat 'Shake my Money Maker' betekent, laat ik aan jouw verbeelding over.

Hier twee versies ven een bluesklassieker 'Dust my Broom', de harde witte versie van ZZ Top, en een zwarte versie van Elmore James (Robert Johnson was de eerste om dit op viny vast te leggen). Ik ben zodanig opgevoed met electrisch gitaargeweld, dat ik de zwarte, lichtere versies maar matig kan smaken... 

-Tussen haakjes, de bassist van ZZ Top lijkt als twee druppels water op de Antwerpse volksfiguur 'de Louis' die hele dagen doorbrengt op het Astridplein. Hij is een vormalige beroepsmilitair met een Leopold II-baard, die ervoor kiest om heel zijn leven op dezelfde straattegel te blijven zitten, als een modere versie van de pilaarheilige, met name de 'tegelheilige'. Maar volgens insiders uit het milieu -ik kan het weten, want ik heb het van hen vernomen-, zou de Louis geen 'echte' zijn. Hij zou maar een pseudo-dakloze zijn, die 's avonds gewoon bij zijn moeder in Lokeren 'zijn patatjes gaat eten'...Ge kan het controleren, zei mijn informatiebron. Ge ziet de Louis 's avonds niet meer op het Astridplein, ook niet bij de voedselbanken. Tja, De patatjes van zijn moeder zullen te lekker zijn, zeker?-

11:31 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (1) |  Print |  Facebook | |

Commentaren

Bluesgod Elmore in zijn kruis getast! Hoe is het mogelijk dat jij Elmore James' gitaarspel maar matig kan pruimen? Dat is 10 maal subtieler dan het platte geweld van ZZTop, van de stem nog gezwegen. Overigens wel een knappe Gibson Les Paul waarop de mormoon-baardmans beukt.

Gepost door: Jean Pierre Vdwaeyenberg | 09-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.