16-02-10

Trauma 's verwerken (treinramp Buizingen)

Over de treinramp gisteren in Buizingen. Ik herken in mij een ontkenningsmechanisme wanneer ik op televisie geconfronteerd word met gruwelijke rampen. Ik wil het niet zien, ik wil het niet weten. Ik zap naar een andere zender. Wat ben ik ermee om die guwelijke gebeurtenissen tot mij te laten doordringen? Word ik daar zelf beter van? Ik heb al zoveel problemen, moet ik dan nog al de gruwel, waarmee we dagelijks op televisie worden gebombardeerd, op mij nemen?

Maar de daaropvolgende dagen druppelt toch informatie tot mijn bewustzijn door, en begin ik een gedoseerde belangstelling voor de ramp te ontwikkelen. Ik weet waarover ik spreek, want ik heb zelf een levensbedreigend auto-ongeval meegemaakt. Het had een haartje gescheeld of de Zeis van Magere Hein had mij onthoofd, en deze blog zou nooit bestaan hebben.

Op Peeters & Pichal op Radio 1 gaat het momenteel over deze treinramp. Gast is een traumapsycholoog aan de Militaire school. Hij heeft het over het verwerkingsproces van trauma 's, hoe mensen gruwelijke gebeurtenissen verwerken, en hoe hulpverleners daarmee moeten omgaan.

Hij zegt dat de eerste taak van de hulpverleners erin bestaat om een cocon van veiligheid rondom de mensen in shock te organiseren. Hij wijst erop dat mensen in shock individueel verschillend reageren. Sommigen sluiten zich in zichzelf op, spreken geen woord en zijn niet aanspreekbaar. Anderen  hullen zich in hyperactiviteit, snel spreken en bewegen. De hulpverlener moet trachten in contact te komen met de in zichzelf opgesloten slachtoffers, en proberen de hypergeactiveerde slachtoffers te kalmeren. Iedereen heeft een verschillend verwerkingsritme, en de hulpverlener dient dit te herkennen en te respecteren.

Een trauma draag je volgens mij heel je leven mee. Ik spreek uit eigen ervaring. Mijn leven valt uiteen in twee delen: mijn leven voor mijn ongeval, en mijn leven na mijn ongeval. Ik heb dit altijd als een complete breuk in mijn leven ervaren, die niet meer te herstellen is. Tijd heelt veel wonden, maar het psychisch litteken blijft.

Een aanslag op je lichaam, op je fysieke integriteit, is het ergste wat een men kan overkomen. Het schokt je in je zelfwaardegevoel, waarom ik? Wwaarom de anderen niet? Wat heb ik misdaan om dit te verdienen? Hoewel zware verwondingen binnen het halfjaar helen, blijft het psychisch trauma jarenlang woekeren, en maakt reïntegratie in het gewone leven uiterst moeilijk. Voeg daaraan toe dat mijn auto-ongeval gebeurde in een scharnierperiode in mijn leven, m.n. de overgang van adolescentie naar volwassenheid, de overgang van studeren naar werken, een gezin stichten e.d.m. Ik moest nog alles maken en ik werd reeds in de startblokken van het leven neergemaaid, als ware ik een soldaat die reeds in het eerste uur van de strijd zwaargewond wordt...

09:41 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.