02-02-10

Anderlecht en Borgerhout

De laatste dagen is er veel te doen rond het geweld in bepaalde Brusselse wijken, 'no go zones', waar zelfs de politie niet durft te komen. Ik ga hier geen uitspraken over doen, omdat ik de situatie niet uit eigen ervaring ken.

Laat mij de vergelijking maken met Borgerhout, waar ik sinds kort woon. Het was helemaal niet mijn bedoeling om daar te gaan wonen, ik vond er enkel een goeie flat, waarvan de prijs-kwaliteitverhouding binnen mijn behoeften en budget viel. Ik had er toen helemaal niet bij stilgestaan dat er uiteraard zeer veel allochtonen wonen, in mjn perceptie zo 'n 80 à 90 percent. Toen die realiteit tot mij begon door te dringen, de eerste weken, werd ik bang. Mijn god, waar ben ik aan begonnen? Het onveiligheidsgevoel dat in de media verbonden wordt met de multiculturele samenleving, begon ik in in mijn eigen ervaring te voelen.

Maar zelfs in de eerste weken was het niet zozeer een fysiek onveiligheidsgevoel, een angst om overvallen te worden, maar veeleer een angst voor identiteitsverlies, voor ontworteling. Een overvallen worden door al die vreemde kleding, talen, geuren en vormen, een bombardement van vreemde prikkels. Verandering is sowieso voor mij moeilijk, laat staan in een allochtonenbuurt gaan wonen.

Niettegenstaande het eerder een innerlijk gevoel van angst was, bouwde ik ook symbolische verdedigingsvormen op tegen mijn angst: het flirten met mijn muts met de 'A' van Antwerpen erop, het flirten met de Roma, de Vlaamse cultuurtempel in Borgerhout als Rome, het centrum van de beschaving, ik als Romein-Antwerpenaar tegen de 'barbaren'. Ik droeg toen ook een lange verwilderde baard. De combinatie van die muts met 'A' erop eneen ruwe zeebonkenbaard als verdedigingsmiddel tegen vermeende agressie?

Ja, ik denk het wel. Nu we enkele weken verder zijn, is veel van die angst verdwenen. Ik begin een hekel te krijgen aan die muts met 'A' erop, die een beetje een politie-achtig karakter heeft. Ik zet ze nog nauwelijks op. Ik heb mijn baard afgeschoren en heb opnieuw mijn gladde babyface. Het dagelijks leven verloopt er zoals het altijd verloopt, ook toen ik nog in het centrum van Antwerpen woonde, met veel minder allochtonen. Je wordt gewoon aan al die vreemde volkeren. Voorlopig is er nauwelijks contact met hen, maar er is een wederzijdse beleefdheid en we laten elkaar in ons doen en laten.

Neen, angst voor fysieke agressie in Borgerhout heb ik nog nauwelijks. Er zijn wel luidruchtige groepjes Marokkanenhaantjes, die op straat rondslingeren, maar die boezemen mij geen angst in, zolang je maar niet als een Vlaming met een dikke nek op straat loopt, en hen brutaal, vol minachting in de ogen kijkt. Ik weet dat er in het verleden gruwelijke dingen gebeurd zijn in Borgerhout, maar dat zijn, zoals dikwijls, geïsoleerde gevallen, die zeker niet mogen veralgemeend worden.

Neen, om te besluiten, ik denk dat Antwerpen veel veiliger is dan Brussel, maar nogmaals, ik durf geen uitspraken te doen over Brussel, Anderlecht-Kuregem en andere wijken, omdat ik die niet uit eigen ervaring ken...

08:34 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (1) |  Print |  Facebook | |

Commentaren

Leuk om lezen.
Ik kan je volgen; als je nu in een relatie zou stappen met een vrouw van zulke exotische origine, dan zou die onzekerheid die grenst aan angst nog voor maanden de kop opsteken; allez, zo ging het bij ons!
Zelf heb ik, ondanks onbekendheid met Kuringen, de euvele moed gehad een opinie te formuleren; misschien vandag vier februari in De Standaard te lezen...

Gepost door: Stefaan H. Solfrian | 04-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.