04-01-10

Hitlers toespraak over Stalingrad (november 1942)

"...Ich wollte zur Wolga kommen, an eine bestimmte Stelle, an eine bestimmte Stadt.. Zufälligerweise trägt sie den Namen von Stalin selber, aber denken Sie nur nicht das ich deswegen dort losmarchiert bin.

Sie könnten es auch ganz anders heissen. Das ist des ganz wichtigen Punktes. Dort schneidet mann nemhlich dreizig Millionen Tonnen Verkehr ab, darunter passt neun Millionen Tonnen Olverkeer, dort fliesst der ganze Weizen zusammen aus diesen gewaltigen Gebieten Oekraïne und des Kuban Gebietes, um nach den Norden tranportiert zu werden. Dort ist das Manganertz befördert worden. Dort war ein gigantisches Umslagplatz..

Den wollte ich nehmen. Und wissen Sie, wir sind bescheiden: wir haben ihn nähmlich. Es sind noch ein paar ganz kleine Plätzchen noch da. Nun sagen die anderen: "Warum kämpfen Sie dann nicht? Weil ich kein zweites Verdun machen will, sonder weil ich das lieber mit ganz kleinen Stosstrupps mache. Die Zeit spielt aber keine Rolle. Es kommt kein Schiff noch die Wolga ober. Das ist das entscheidendes."

"...Ik wou naar de Wolga gaan, naar een bepaalde plaats, een bepaalde stad. Toevalllig draagt ze de naam van Stalin zelf, maar denk nu niet dat daarom daarheen gemarcheerd ben.

U kunt het ook anders noemen. Nu komen we aan het belangrijkste punt: daar snijdt men namelijk 30 miljoen ton verkeer af, waaronder 9 miljoen ton olie, daar vloeit alle tarwe samen uit die geweldige gebieden van Oekraïne en de Kuban-regio.Daar wordt mangaanerts getransporteerd. Daar waren gigantische omslagplaatsen.

Die wilde ik innemen. En weet u, we zijn bescheiden: we hebben het. Er zijn alleen nog een paar kleine weerstandsnesten. Nu zeggen de anderen: waarom vecht u dan niet? Omdat ik geen tweede Verdun wil, omdat ik het liever met kleine stoottroepen doe. Tijd speelt echter geen rol. Er komt geen schip meer de Wolga over. Dat is het belangrijkste."

Tijdens de pauzes tussen gevechten schurken menselijke militaire kuddes overal ter wereld dicht tegen alkaar aan, zodat de zenuwen en de fysiologieên tot rust kunnen komen. Ze eten wat, scheren zaich, en luisteren desgevallend naar boodschappen van hun Lieiders, die verantwoordelijk zijn voor hun Lijden...

Het allerbelangrijkste voor mij in dit clipje is de blik van de soldaat met zijn grote oren naar zijn peletonscommandant, als het ware de vraag: 'geloof ji dit werkelijk?' Ik maak medaarover gee illusies. Soldaten zijn wat ze zijn, ze zijn vooral in hun eigen overleven gïnteresseeerd. De taal van hun lieders is voor hen niets meer dan lappen taal, die over de werkelijkheid geworpen wordt. Neen, de soldaat ervaart het rauwe van de werkelijkhei van de oorlog, waarvan zijn leiders zich geen enkele voorstelling kunnen maken...

 

 

00:44 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.