02-01-10

Waarom ik Clouseau haat

Het recht op haten wordt nergens wettelijk geregeld. Nochtans is haat een van de meest fundamentle menselijke emoties. Daarom eis ik het recht op om Clouseau te haten. Waarom? Omdat ze de expressie zijn van een vals sentimentalisme, met hun goedkope liedjes over liefde. Clouseau is echter een exponent van de Westerse popcultuur vanaf 1945, die zich blindstaart op 'liefde', die verward wordt met 'verliefdheid', alsof dat het allerbelangrijkste is in onze emotionele ervaring. Neen, verliefdheid is iets wat zich afspeelt in onze jonge jaren. Het is daarom niet te vewonderen  dat de leden van popgroepen meestal twintigers zijn, de decade waarin inderdaad verliefdheid en liefde belangrijk zijn, waarna al dan niet de tijd aanbreekt om zich aan een vrouw te binden. Maar de popcanon blijft zich fixeren op die verliefdheid, alsof dit een blijvende existentiële toestand van de mens is, terwijl het integendeel behoort tot de jongere jaren (waarmee ik niet wil beweren dat men niet op oudere jaren verliefd kan worden!). Maar die eindeloze fixatie op de adolescente jaren, zoals Clouseau doet, stoort mij. Het behoort tot de echt grote popartiesten om die adolescente fixatie te ongroeien, en in hun liedjesteksten een meer volwassen repertorium aan te boren. Ik denk hier in het bijzonder aan Sting, die onder andere muziek en teksten van de 17de eeuw aanboort, die een heel wat rijkere menselijke wereld tonen, dan de obsessie van de popcultuur uit de twintiste  eeuw met adolescentie en voorbijgaande verliefdheden...

07:03 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.