02-01-10

Band of Brothers: recupturing Foy

Hier de reële ervaringen van de Ameikaanse paratroupers in Bastogne. Hier enkele bemerkingen over de psychologie van de soldaat. Disclosure: dit clipje is misschien best niet te bekijken, als je overgevoelig bent.

1) de afschuwelijke hel van de Duitse artillerie, die losbarstte in de Ardeense bossen. De splinsters van de bomen waren dodelijke pijlen, die in de lichamen van Amerikaanse soldaten schoten. Een heel belangrijke deel van het leerproces van de soldaat bestaat erin gewoon te worden aan het fluiten van de granaten, en als de bliksem dekking te zoeken. Ongeveer 80 procent van de soldaten sneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog door artillerievuur. Als er voldoende voorraden waren, dan kregen de gewonde soldaten een injectie van morfine, om de pijn te verdoven. Hie ziet u hoe een gewonde Amerikaanse soldaat tot de medic zegt: no, doc, save the morphine, I can make it. Hetgeen betekent: mijn pijn is niet zo erg, spaar de (schaarse) morfine voor mijn kameraden, die er erger aan toe zijn...

2) het geroddel over de compagnieluitenant, een afgestudeerd sujet van de militaire academie van West Point. Hoe die nooit aanwezig is wanneer de nood het hoogst is, wanneer hij zogezegd naar het batallionshoofdkwartier moet gaan om daar zogezegd belangrijke zaken moet bespreken. Hoe in de literatuur over 'Easy Company' gezegd wordt dat die slechte officieren had, met uitzondering van luitenant Dick Winters, hoe de E-companie van de 101st Airbourne Division draaide op haar onderofficieren. Waarmee de theorie wordt bevestigd dat de compagniecommandant de vader is van de soldaten, en de segeanten of onderofficieren, de moeders zijn van de compagnie. Met andere woorden zijn verrrichten het belangrijkste wek, zijn staan dicht bij de soldaten, terwijl de compagniecommandant veeleer een afwezige vader is...

3) over de herovering van Foy door Easy Company: de regimentscommandant moet Dick Winters, voormalig compagniecommandant van E-Company, nu bevorded tot batallionscommandant, terugroepen. In zijn identificatie met zijn voormalige companie, is hij teveel geneigd zich aan vijandelijk vuur bloot te stellen. Een hogere officier mag zich niet blootstellen aan het krijgsgeweld, niet omdat hij een lafaard is, maar een hogere officier is een schaarse factor van militair leiderschap. Als een hogere officier sneuvelt, dan bestaat het gevaar dat de hele eenheid desintegreert...

4) De laffe luitenant Dyke van Easy Company wordt door batallionscommandant Dick Winters on the spot gedegradeerd. In zijn plaats komt luitenant Spears, die het 'momentum' (de wil tot vechten) van Easy Company herstelt...Militair leiderschap moet bliksemsnel beslisingen kunnen nemen ende bestaande hiërarcvhieën doorbreken. Luitenant Spears zou volgens de mythologie van Easy Company op een Duits 88 milimeter-kanon zijn afgerend, waarna die Duitsers zo verbijsterd waren, dat ze er het bijltje bij neerlegden. Waar of niet? Want soldatenverhalen moet je altijd met een serieuze korrel zou nemen, net als vissersverhalen, volgens dewelke snoeken van meer dan één meter worden gevangen...

5) de filmische representatie van de aanval van Easy Company op Foy is een ongelooflijk geniale prestatie. Hij toont ongelooflijk goed de chaos, en het verspinterd tijdsbegrip van soldaten, een afwisseling tussen milliseconden van geïsoleerde momenten

6) op het einde wordt een Duitse scherpschuter uitgeschakeld, die zich in een gebouw heeft verschanst. Je ziet hier de tactiek van kleinschalige infanterie-eenheden tijdens de Tweede Wereldoorlog: 1) suppressing fire (ondersteunend vuur, om het doel ertoe aan te zetten het hoofd neer te buiten 2) man(nen) die op het doel afstormen. Door de combinatie van die twee vuurlijnen, wordt (hopelijk) het doel uitgeschakeld...

7) over de gebruikte wapens tijdens de aanval op Foy. je ziet het machtige Duitse 88 milimeterkanon, je ziet vage beelden van een Duitse Tigertank, en een Sturmgeschutz (waarvan ik vermoed dat die beelden digitaal geremastered zijn, dat ze dus uit eigentijds filmmateriaal stammen, die in deze film gemonteerd zijn. Amerikaanse officieren en sergeanten droegen meestal een submachinegun, dat vooral op korte afstand effectief was. De gewobe soldaten droegen een M1-geweer, dat zeer krachtig was: het kon bijna één schot per seconce afvuren (speel shootergames op Playstation, en je zult de variërende kracht van de wapens uit WOII personlijk kunnen ervaren; Playstation is een moderne vorm van experimentele archeologie!). De Duitsers daarentegen hadden nog grendelgeweren, hetgeen betekent dat ze na elk schot de grendel moesten overhalen. Wanneer in de literatuur beweerd wordt dat de Duitsers op elk vlak betee wapens hadden, dan klopt dit dus niet. 

15:17 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.