Johnsatyricon

Het doet mij goed om hier eventjes een virtuele rustpauze in te lassen. Men mag niet teveel met woorden bezig zijn. In de eerste plaats leven wij met ons lichaam, onze zintuigen, in de materiële en sociale wereld.

Maar het begint weer te kriebelen, de drang tot schrijvelarij. Ik voel de zin om te verplanten naar andere virutele fora, naar Facebook en Twitter, waarvan ik mij tot nogtoe afzijdig heb gehouden, of naar andere bloguniversa, zoals bv. Wordpress. Maar ik ga dit nog eventjes uitstellen.

Mijn Duitse cursus is achter de rug. Ik heb 84%. Mijn schriftelijk examen was beter dan mijn mondeling examen, hetgeen te verwachten was. We moesten een Duits boek lezen, Das Hexenkind van Sabine Thiesler, een turf van 550 pagina 's. Nu ben ik ver gevorderd in haar eerste boek, Der Kindersammler. Deze boeken behoren tot de populaire, 'gemakkelijke' literatuur. Dergelijk soort boeken lees ik heel zelden. Maar ik moet toegeven dat ik ervan geniet, zij het wel met af en toe wat weerzin. Kan je geen fatsoenlijkere boeken lezen?, zo hoor ik een stemmetje in mij. Ja, maar dit is veel ontspannender dan serieuze literatuur, zo verdedig ik mij tegen het stemmetje.

Beide boeken behoren tot wat men het genre van de psychologische thriller kan noemen. Er gebeuren veel moorden, maar in tegenstelling tot de crimi gaat het niet in de eerste plaats om whodunnit, wie is de dader? Hoewel dat aspect natuurlijk niet afwezig is, gaat het meer om de psychologische motivatie van de personages, hoe ze tot bepaalde gruwelijke daden komen. Er zijn wel politiemensen actief om de misdrijven te onderzoeken, maar eerder op de achtergrond. De slachtoffers, de daders, hun entourage, en hun motivaties staan op de voorgrond.

Ik ben helemaal geen romanlezer, maar wanneer ik het toch doe, dan lees ik op twee niveau 's: 1) het verhaal 2) vanuit de vraag: hoe doet men dit? Hoe wordt een verhaal geconstrueerd? Welke trucjes gebruikt de auteur om de spanning op te bouwen en de lezer aan het lezen te houden? Hoe worden personages en hun interacties beschreven? etc. Zo kijk ik trouwens ook naar films en series.

Een zeer oude jongensdroom bestaat erin om ook 'schrijver' te worden. Ik heb voldoende zelfvertrouwen ontwikkeld in niet-fictioneel schrijven. Maar, met uitzondering van enkele kortverhalen, heb ik tot nogtoe weinig fictie geschreven. Fictie schrijven verschilt veel van niet fictioneel schrijven. Men is wel in beide genres met det taal bezig, maar een verhaal of een roman schrijven is toch een vak apart.

Maar goed, wat heb ik geleerd van Sabine Thiesler over de architectuur van een roman? Hier spreekt ik vanuit de positie van een leerling-romanschrijver (laten we ons hier zo noemen).

Zij gebruikt twee tijdshorizonten, het verleden (de jaren tachtig-negentig) en het heden, die voortdurend, via afwisselende hoofdstukken met elkaar vermengd vermengd worden. Het zijn dus geen lineaire verhalen, maar verleden en heden zijn zelfstandige constructieprincipes. 

Wat ik ook bijzonder boeiend vind, is dat het verhaal zich in twee verschillende landen en culturen afspeelt: Duitsland en Italië. De hoofdpersonages zijn Duitsers, die zich vestigen in het Italiaanse Toscane. Daarmee bekomt men een tegenstelling tussen het treurige, regenachtige, overgerationaliseerde Duitsland, en het zonnige Toscane, met zijn Italiaanse sfeer van levensgenieterij.

Een van de moeilijkste problemen in het fictioneel schrijven, is voor mij het standpunt van waaruit geschreven wordt. Ik ben gewoon om vanuit het ik-standpunt te schrijven. Daarbij is er geen probleem van standpunt. Het ik-personage weet alleen hetgeen hij vanuit zijn eigen standpunt kan weten. Hij kan niet in het hoofd van andere personages kruipen. Ik heb moeilijkheden om vanuit de derde persoon te schrijven, vanuit het hij/zij-standpunt.

Elk hoofdstukje wordt bij Sabine Thiesler bechrijven vanuit het standpunt van één personage, maar afgewwisseld met korte stukjes, waarin de auteur in het hoofd van een ander personage kruipt. Men mag niet teveel van standpunt wisselen, dat is verwarrend voor de lezer.

Laat me een voorbeeld geven uit der Kindersammler. Anne, die het huis van Enrico in Toscane wil kopen, verblijft op diens uitnodiging enkele dagen in het huis, om te beslissen of zij daar kan aarden. Het fragment beschrijft de impressies, de emoties en de gedachten van Anne. We weten duidelijk vanuit welk standpunt hier geschreven wordt, dat van Anne. Anne wil nogal graag de pieren uit de neus halen van Enrico, een geheimzinnig personage. Zij stelt de ene vraag na de andere, we zien een dialoog waarbij afwisselend de woorden van Anne en Enrico weergegeven worden, vanuit de lens (het camerastandpunt als het ware) van Anne. Maar af en toe verschuift het standpunt naar het hoofd van Enrico: 'Dat is zo een vrouw, die zich veilig voelt, hoe meer ze weet over een ander mens', dacht hij. Maar dan gaat de focus weer over naar Anne, en die blijft daar lange tijd. Als we teveel zouden afwisselen met XXX, dacht zij, en YYY, dacht hij, dan zou dit te verwarrend worden.

Over beschrijvingen van personages en ruimtes; De schrijver moet een impressie geven over karakters en plaatsen, zodat de lezer zich daarvan een beeld kan vormen. Dit moet best redelijk kort en impressionistisch gebeuren. Hedendaags schrijven is niet meer dat van de 19de eeuw, met ellenlange beschrijvingen. Men kan niet in taal een fotografisch beeld geven van bv. een personage. Dat is ook contraproductief, want de lezer moet in zijn eigen hoofd een beeld vormen van een personage, op basis van de vage beschrijvingen van een karakter.

Elke lezer vult vanuit zijn ervaring een personage in, zodat personage X iets anders betekent dan voor jou, en er anders uitziet. Dat is het eigene van literatuur, dat de lezer zelf de personages invult. Een auteur mag niet overbeschrijven, maar slechts enkele hoofdtrekken van een personage geven, de grenzen binnen dewelke het bewustzijn van de lezer de lege ruimte van een personage invult. Daarin verschilt literatuur met zijn papieren personagesv an film, waarbij het bewustzijn van de kijker sterker gedetermineerd wordt, gewoon door de fysieke verschijning van een acteur/personage.

Men kan niet voorbij bepaalde, wat ik zou noemen passe-partoutuitdrukkingen zoals: 'zij hijgde', 'hij haalde de schouders op', 'zij zuchtte', etc. Men kan niet altijd de emotionele toestand van een personage omstandig beschrijven, en met zulke passe partoutuitdrukkingen kan met dit klusje klaren. Als men grondig een schrijver leest en analyseert, dan leert men na verloop van tijd de truukjes en vluggertjes kennen. Soms kan men zich ergeren aan clichés, zoals  bv. 'er parelden zweetdruppels op zijn voorhoofd', om aan te duiden dat een personage angst voelt of zich geneert.

Een personage wordt bij Thiesler nooit volledig zwart-wit beschreven. Er is altijd wel een karaktertrek of fysiek detail dat contrasteert. Bv. de immobiliënmakelaar Kai uit der Kindersammler is een knappe, succesvolle man, een vrouwenverslinder, maar hij ergert zich aan zijn veel te grote voeten, zodat hij nooit sandalen, maar altijd gesloten schoenen draagt. Ik verwonderde mij over deze passage. Maar die heeft wel degelijk een functie. Het frustreert de lezer, om in zijn geest een te perfect beeld van een personage te creëren, waardoor hij tever gaat in identificatie. Door zulke genante details vermijdt de schrijver om te grote sympatie of antipathie voor een personage op te wekken. Of de schurk wordt bv. in zijn menselijkheid en kwetsbaarheid beschreven. Zo heeft Alfred, de kindermoordenaar, een traumatische jeugd achter de rug.

Een goede schrijver, en Sabine Thiesler is volgens mij een goed schrijfster, is een meester in ritmes, de afwisseling van spanning en ontspanning. Wij identificeren ons bv. met het schijnbaar idyllische leven in het zonnige Toscane, maar er gebeurt altijd iets, waardoor ons ons ideaalbeeld aan diggelen wordt geslagen. De meesten van ons zouden wel graag in Toscane wonen, ik alleszins wel, maar we leren ook de schaduwkant van het leven daar. De afzondering, het isolement op het Italiaanse platteland, de grote zorgen en het geld om een huis daar te onderhouden, de primitiviteit en de achterlijkheid van de plattelanders. Een goed schrijver moet positief met negatief vermengen, in personages, lokaties en evenementen. Anders schrijft men triviaalliteratuur en stationsromannetjes. 

Sabine Thiesler kan sommige psychologische relaties goed beschrijven, bv. die tussen Sara en haar moeder in 'Hexenkind', het voordturend verwijten maken door de moeder aan haar dochter is psychologisch goed herkenbaar. Als vrouw slaagt Thiesler er meestal goed in om de vrouwelijke psychologie te schetsen, met haar spanningen en tegenstelling, tussen bv. de moeder-echtgenote en de overspelige vrouw.

Maar ik erger mij nogal aan de manier waarop man-vrouw relaties worden beschreven. Die kruipen nogal vlug en gemakkelijk met elkaar in bed. Niet dat ik daar iets tegen heb, want overspelige relaties zijn nu eenmaal een belangrijk dramatisch element in fictie, maar soms is het nogal iets te goedkoop en te gemakkelijk, en weinig psychologisch geloofwaardig. Daardoor neigen deze plotwendingen iets te veel naar triviaalliteratuur. Het viel mij op dat ik gemakkelijker bepaalde toestanden in een film geloof, terwijl dat in een roman moeilijker ligt. Dit komt volgens mij doordat we in een roman in het hoofd van een personage kunnen kijken, en in een film niet (tenzij er een of-screen voice is met de monologue interieur van een personage). Een schrijver moet in de uitbouw van karakters en hun interacties voorturend een slappe koord bewandelen tussen psychologische geloofwaardigheid en dramatische, spannende plotwendingen. Wat ik bv. erover vond, was dat Sara in 'Hexenkind' een sexueel avontuurtje had met een tienerjongen. Pas in de allerlaatste zin van dit hoofdstuk vernemen we dat ze de volgende dag met Romano zal huwen. Natuurlijk past dit in de bedoeling van de schrijfster om Sara als een femme fatale af te schilderen, maar als je teveel de lezer uitdaagt en choqueert, verlies  je als schrijver aan geloofwaardigheid. en wordt de fictionele droom verstoord. Maar ik herhaal dat het verzinnen van plotwendingen altijd dansen op een slappe koord is. 

 Ik ga nog één literair procédé vermelden: de early clue. Is het jou ook al opgevallen dat men bv. in politieseries een bepaald detail toont en uitvergroot. Dat detail heeft schijnbaar geen betekenis, en je weet niet waarom het getoond wordt. Wees er dan maar zeker van dat het om een early clue gaat, een vroege aanwijzing, een element dat later opnieuw wordt opgevisd, en een sleutelrol speelt in het verhaal. Bv. In Sabine Thieslers 'der Kindersammler' verwondert Anne zich bij de eerste ontmoeting met Enrico erover dat hij, gezeten aan een tafel, een zwaar boek in zijn handen vasthoudt en daarin blijbaar aan het lezen is. Anne voelt dat er iets niet klopt, want als men dergelijk zwaar boek echt leest, dan zou men het niet in zijn handen houden, maar op tafel leggen. Dit geeft Anne de intuïtie dat Kai maar doet alsof. Dit krijgt later in het verhaal een betekenis, wanneer blijkt dat Enrico een bedrieger is een een duister geheim met zich meesleurt.

Dit zijn maar enkele constructieve principes in het schrijven van fictie, die ik bij Sabine Thieler heb achterhaald. Ze kunnen nuttig zijn, als jer eraan denkt verhalen of zelfs een roman te schrijven. Als ik ooit, etc...

Mijn woede en angst tengevolge de gewelddadige overval op mijn lichaam en geld zijn stilaan aan het zakken. De zaken zijn zich aan het normaliseren. Om de problemen te vergeten heb ik mij hardnekkig geworpen op het herhalen van mijn Duits voor het examen. Het schriftelijk gedeelte is nu achter de rug. Nu ben ik een boek aan het herlezen, dat als basis voor het mondeling examen dient.

Geweld op je lichaam confronteert je met je lijf. Geweld is een inbreuk op de fysieke integriteit van je lichaam, het is een binnendringen in de intimiteit van je lichaamsgrenzen. Ik kan mij voorstellen dat voor een vrouw een verkrachting het ergste is wat ze kan meemaken.

Nu staat mijn lichaam en dat van de andere in het centrum van mijn belangstelling. Wat is mijn lichaam? Hoe ga ik met mijn lichaam om? Hoe beweeg ik mij in de sociale ruimte? Hoe zien anderen mijn lichaam?

Ik ben altijd in overdreven mate een geestelijk-cerebraal mens geweest. Mijn lichaam ervaarde ik als het voertuig van mijn "geest". De menswetenschappen en de politiek beschrijven de mens in termen van een "persoon" of een "subject". Het lijkt wel of ze het heben over gedesincarneerde geesten. Want het eerste wat men in de sociale ruimte ziet, zijn lichamen, die zich bewegen. Die lichamen zenden tekens uit, door middel van hun bewegingen, blikken, lichaamshoudingen. Die tekens kunnen verwarrend zijn, want men weet niet altijd wat ze betekenen. Ze kunnen beangstigend zijn, als verwerping of als vriendelijkheid worden geïnterpreteerd door het Ik.

Als slachtoffer van geweld ben ik nu uiteraard gefixeerd op tekens die op vijandigheid en bedreiging duiden. Mijn ogen scannen voortdurend de publieke ruimte op mogelijk gevaar en dreiging. Bv. kaalgeschoren mannen komen op mij over als een teken van agressiviteit. De rechte machohouding van veel allochtonen kan eveneens bedreigend overkomen. Hoe ze daar in troepjes staan op de hoeken van de straat, en minachtend hun sigaret wegwerpen. Hoe hun blikken alles screenen, hoe ze gsm-en, en je daarbij imagineert: "attaque-lui".

Dus ook wanneer vreemdelingen niets doen, maar in troepjes samenklitten en met hun blikken alles screenen, kan dit een gevoel van onveiligheid geven, als je je kwetsbaar vleot. Nu voel ik me kwetsbaar, maar ik kan me voorstellen dat oudere mensen hetzelfde voelen. Op het politiekantoor van Borgerhout hangt een affiche, die op dit fenomeen wijst.

Het onveiligheidsgevoel van de mensen minimaliseren en denigreren als inbeelding, als puur fantasie is een grove misdaad vanwege het links-politieke establisment. Want daarmee criminaliseer je de emoties van de mensen, beledig je ze, en oefen je een zeer geraffineerde vorm van geweld uit op zwakkere mensen. De cynische linkse intellectueel woont namelijk niet in buurten, waar je 's avonds kan overvallen worden, maar in groene gemeenten, waar er misschien maar ten hoogst een tiental allochtonen wonen.

Om te besluiten, de term 'lichaams-ik' vind ik een mooi woord om te omschrijven wat we in eerste instantie zijn, een lichaam, met emoties, en met zeer ambivalente, in elkaar verstrengelde liefde/haatgevoelens, zoals door de psychoanalytica Melanie Klein goed verwoord is. Wat we het 'Ik' noemen, het rationele denken, is pas in laatste instantie uit dit lichaams-Ik gegroeid. We mogen niet in de denkfout vallen -zoals de Verlichting doet- om die uitstulping van het Ik bovenop het lichaams-Ik als de essentie van de mens te beschouwen...

Gisteren was in Telefacts op VTM een reconstructie te zien van de laatste bloedige aanval van de Bende van Nijvel op de Delhaize van Aalst op 9 november 1985, waarbij 8 dodelijke slachtoffers vielen. De Bende van Nijvel zou naar verluidt 28 mensen vermoord hebben. 

Deze reconstructie van de laatste 30 uren van de Bende van Nijvel is een laatste poging van de onderzoekscel-Jumet onder leiding van Eddy Vos, om na 25 jaar na deze onopgehelderde feiten, nog nuttige tips bij de bevolking te los te krijgen. Delhaize looft nog steeds een beloning van 250.000 euro uit voor de gouden tip die tot de aanhouding van de daders zou kunnen leiden. De tijd dringt, want in 2015 verjaren deze feiten.

Er is al zoveel geschreven over de Bende van Nijvel, dat ik hier het hele verhaal niet ga vertellen. Het dossier telt trouwens 1 miljon bladzijden. Als je belangstelling hebt voor dit dossier, lees dan het recente boek van Guy Boutens. Ik heb trouwens zelf al veel over de Bende van Nijvel geschreven. Tik 'Bende van Nijvel' of 'Guy Boutens' in in het zoekvak van Google, rechtsbovenaan mijn blog.

Er is veel te doen geweest rond samenzweringstheorieën, als zou de Bende van Nijvel een poging geweest zijn om paniek in de bevolking te zaaien, en een rechts-authoritair regime in België te installeren. Of ook: de bevolking murw te slagen, waardoor ze de aangekondigde installatie van kruisaketten op Belgisch grondgebied zouden goedkeuren. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat er weinig bewijzen gevonden zijn, die deze complottheorieën staven. Of werd het onderzoek van hogerhand gesaboteerd, omdat bepaalde feiten niet aan het licht mochten komen? Maar dan zitten we weeral in een samenzweringstheorie.

Het maken van samenzweringstheorieën is een zeer menselijke eigenschap. Wanneer de mens geconfronteerd wordt met feiten die hij niet begrijpt, gaat hij fantaseren over duistere, onzichtbare machten achter de schermen. Dit gebeurde ook met de Joden in nazi-Duitsland. Geconfronteerd met de zware economische crisis van de jaren dertig, begonnen de Duitsers te fantaseren over een complot van de Joden, die tot doel zouden gehad hebben de wereld te veroveren, dat ze welbewust de economische crisis hadden veroorzaakt, etc.

Misschien waren de daders van de Bende van Nijvel gewoon sadistische psychopathen, die er plezier in schepten om mensen in koelen bloede te vermoorden, en paniek te zaaien onder de bevolking. Want de buit stond helemaal niet in verhouding tot het gebruikte extreme geweld.

Wat wel duidelijk is in de modus operandi, is het feit dat de daders blijkbaar een militaire of paramilitaire vorming hadden genoten. Het was in pure ommandostijl dat ze hun holdups uitvoerden.

De leider van de Bende was de zgn 'Reus', de killer, die de meeste doden op zijn geweten heeft. Toen de daders met hun Golf GTI van het parkeerterrein van de Delhaize van Aalst wegreden, stond de achterdeur van de auto naar omhoog. Agent Eddy Nevens loste drie schoten in de open auto. Waarschijnlijk werd de persoon achterin getroffen. Getuigen zagen later de Golf GTI met openstaande achterdeur op de E40 scheuren, en ze zagen slechts twee personen. Hetgeen doet vermoeden dat de derde, in het achterste gedeelte van de auto neerlag, dus door de kogels gewond of gedood was.

De 'comfort Zone' van de Bende van Nijvel was het Bois de la Houssière. Verschillende getuigen hebben de daders daar gezien. Waarschijnlijk hebben ze hun getroffen kameraad afgemaakt en daar begraven. Maar opgravingen hebben nog altijd niet het lijk van de reus teruggevonden. Wel werden in het kanaal verschillende voorwerpen teruggevonden, waardoor het mogelijk werd vroegere holdups, o.a. op wapenhandelaar Dekaize en de holdup op de Delhaizes van Overijse aan elkaar te linken.

Ach, ik denk niet dat het mysterie van de Bende van Nijvel ooit zal opgelost worden. Als men na 25 jaar niets gevonden heeft, dan zal het waaschijnlijk nu niet meer lukken.

Opvallend vindt ik wel het absolute stilzwijgen van de criminele wereld. Er heerst blijkbaar een soort maffieuze 'Omerta'. Bij meer gewone, minder gewelddadige criminelen gaat er ooit altijd wel iemand praten. Criminelen zijn een soort kleine zelfstandigen, die ook af te rekenen hebben met concurrenten en territoriumverdeling of 'marktaandelen'. Het is verleidelijk om bij  de politie te gaan klikken om een lastige concurrent uit te schakelen.

Dat dit niet gebeurd is, is voor mij een teken, dat de Bende van Nijvel geen 'gewone' criminelen waren, maar zeer gevaarlijke killers, waarvoor ook de kleine criminelen uiterst bang zijn. Stel dat zo 'n kleine crimineel gaat klikken, dan is zijn leven niet meer veilig. Je gaat uit puur lijfsbehoud geen daders aangeven, die 28 doden op hun geweten hebben.

Mijn hoop is erop gericht dat een crimineel op zijn sterfbed wroeging krijgt, en dat hij op zijn sterfben, in het aanschijn van de dood, essentiële informatie vrijgeeft. Een andere piste om alsnog dit drama op te lossen zie ik niet...

dfghfh

dfghfh

Totaal onverwacht heeft de Duitse Bondspresident Horst Köhler ontslag genomen. De Duitse president heeft enkel een representatieve functie, maar door zijn ontslag leidt Duitsland prestigeverlies, net op een moment dat er zoveel interne spanningen en problemen zijn in de Duitse politiek.

Aanleiding tot het ontslag van Köhler zijn de uitspraken die hij deed over de aanwezigheid van Duitse troepen in Afghanistan. Hij liet daarin uitschijnen dat de Duitse militaire aanwezigheid in dit conflictgebied mede tot doel heeft om de Duitse economische belangen te beschermen. Dit leidde tot een storm van protest in de media, waardoor de Duitse president zich blijkbaar gekwetst voelde.

Ik voelde ontroering toen Köhler op een persconferentie zijn ontslag aandiende, en wel met onmiddellijke ingang. Hij was eerlijk en het was duidelijke dat hij zich gekwetst en eenzaam voelde. Hij voelde zich niet voldoende gesteund door de Duitse politieke elite, vooral door Bondskanselier Merkel.

Köhler was een niet-politicus, hij was een voormalige bankier, die jarenlang directeur van het IMF geweest was. Hij had belangrijke internationale contacten, en was zeer beslagen in financiële thema 's. Net daarom steunde Merkel zijn kandidatuur.

De voormalige Duitse president was zeer geliefd bij de Duitse bevolking. Hij begaf zich graag onder het volk. Maar met de politieke klasse in Berlijn boterde het niet zo goed. Vermits hij geen politicus was, vermits hij niet over het politieke instinct beschikte, had hij het moeilijk om met de machtspolitici om te gaan. Het was alsof er een glazen muur stond tussen hem en de Berlijnse politici. Daardoor was hij niet zo goed in staat om het ambt van president te vervullen, waarvan één van de taken is: informele macht achter de schermen uitoefenen.

De aankondiging van Köhler dat hij onmiddellijk aftrad, kwam in Berlijn als een slag in het gezicht. Zowel Merkel als Westerwelle, Minister van buitenlandse Zaken, trachtten hem op zijn beslissing te doen terugkomen, maar Köhlers besluit stond vast.

Nu zit Duitsland met een belangrijk politiek probleem. Volgens de grondwet moet binnen de dertig dagen een nieuwe president verkozen worden. Dat het zo snel moet gaan, is natuurlijk een groot organisatorisch probleem. De president wordt verkozen door de Bundesversammlung, dit zijn de verenigde kamers van de Bundestag (het parlement dat rechtsreeks door de bevolking gekozen wordt) en de Bundesrat (het parlement waarin vertegenwoordigers zitten van de 16 deelstaten).

Politiek Berlijn zoekt nu naarstig naar geschikte kandidaten voor het ambt van Bondspresident. Het ziet ernaar uit dat men deze keer een ervaren politicus of politica zal naar voren schuiven. Eén van de namen die circuleren is Ursula von der Leyen (CDU), minister van Arbeid. Zij wordt geroemd als een zeer competent politica, een soort supervrouw, een rolmodel dat schijnbaar probleemloos haar zware job met haar gezin weet te combineren. Stel dat zij president wordt, dan wordt Duitsland door twee machtige vrouwen geregeerd, hetgeen een krachtig symbool zou zijn: het sterkste land van Europa en twee sterke vrouwen.

Het gaat al een hele tijd niet goed in de Duitse politiek. Sinds de verkiezingen van september 2009 heeft Duitsland een christendemocratisch-liberale, "zwartgele" regering (zwart=Union=CDU/CSU) en geel=FDP). Al van in het begin van deze regering waren er spanningen tussen Union en FDP. Vooral de flamboyante Westerwelle (FDP), minister van Buitenlandse Zaken, gooit regelmatig roet in het eten. Hij is berucht geworden met zijn laag-bij-de-grondse kritiek op de Harz-IV-steuntrekkers. Harz-IV is een soort combinatie van werklozensteun en bijstandsuitkering voor lage inkomens. Westerwelle zei dat ze zich wentelen in "laat-Romeinse decadentie", met andere woorden, dat ze profiteren van de staat, het belastinggeld van de hardwerkende Duitser.

Langs de andere kant hebben Westerwelle en zijn liberalen zich erbij moeten neerleggen dat er niet veel in huis zal komen van de beloofde belastingverlagingen, vermits overal in Europa het credo van besparingen en terugdringen van het overheidstekort weerklinkt. Veel meer dan een kleine belastingvermindering voor hoteliers hebben de liberalen niet in de wacht kunnen slepen.

De liberalen van de FDP willen de kerncentrales nog lange tijd open houden, maar de CDU-minster van Milieu, zegt in een interview met een weekblad dat hij voor sluiting van de kerncentrales is, waardoor hij een visje in de richting van de groenen werpt. Veel christendemocraten zouden liever de groenen in de coalitie opnemen, waardoor ze minder afhankelijk zouden zijn van de wispelturige, onbetrouwbare liberalen. Achter de schermen zijn er informele contacten tussen chrtistendemocraten en ecologisten.

Angela Merkel komt steeds meer onder vuur te liggen. Haar wordt verweten dat ze te traag, te aarzelend reageert op de grote Duitse en Europese uitdagingen. Vooral in verband met de Griekse schuldencrisis en de crisis van de euro. Veel Duitsers zien het dan weer niet zitten dat zij altijd moeten opdraaien voor de ongeremde spendeerdrift vande Zuid-Europese landen. Eigenlijk zouden veel Duitsers liever hun eigen Duitse mark terug hebben.

De eerste maanden van de zwartgele regering werden eigenlijk verlamd door de nakende deelstaatverkiezingen in Nordrhein-Westfalen in me 2010. Daardoor hield de regering-Merkel een low profile, durfde ze niet drote beslissingen te nemen, zeker geen grote besparingen aankondigen, uit angst om zich onpopulair te maken.
Maar wat Merkel vreesde, is realiteit geworden. Bij de deelstaatverkiezingen in Nordrhein-Westfalen, het meestbevolkte land van Duitsland, werden de christendemocraten zwaar afgestraft. Deze deelstaat werd geregeerd door CDU en FDP. Door de verkiezingsnederlaag van CDU, verliest de regering Merkel haar meerderheid in de Bondsraad, het parlement van de deelstaten. Daardoor kunnen belangrijke beslissingen geblokkeerd worden, vooral dan ingrijpende besparingen.

Daar bovenop komt dus het ontslag van de Duitse Bondspresident Horst Köhler. Binnen één maand moet er grondwettelijk een nieuwe president verkozen worden. Politiek Berlijn staat deze dagen dus onder stoom...

De laatste tijd wordt Antwerpen geteisterd door een geweldgolf. Auto 's in brand gestoken, zinloos geweld tegen burgers door, ja door wie anders dan allochtonen? In de nacht van 30 april op 1 mzi bzn ook ik het slachtofer geworden van een gewelddadige aanval, waarbij ze me alles hebben afgenomen.

Bryce De Ruyver, voormalig veiligheidsadviseur van Verhofstadt spreekt van criminele jongeren uit Oost-Europa. Die hebben een heel andere cultuur van wij, in de zin van jij of ik. Vooral jongeren uit de Balkan, het voormalige Joegoslavië (Serven, Kosovaren), Albanezen. Herinner je nog de burgeroorlog in het ex-Joegoslavië, de afslachting van 8000 Bosniërs in Srebrenica. Ik bedoel, die jongeren komen uit getraumatiseerde oorlogsgebieden met een geweldscultuur, en dan komen ze hier, in onze totaal versofte Verlichtingscultuur. Niet te verwonderen dat die met ons lachen, met ons laks justitieel systeem.

Via een 'goede' Marokkaan, die zelf geboren is in Cassablanca, waar de mensen al iets geciviliseerder zijn, heb ik vernomen dat de Marokkanen die hier zijn, Berbers zijn, die recht uit de bergen en de woestijn komen. Ze komen uit een geweldsculttuur, waar geweld een normale manier is om sociale problemen op te lossen. Wij staan erbij en kijken ernaar.

Ik heb een gruwelijke haat tegen de politici, die al dit krapuul hebben binnengelaten. Ik ben op enkele weken tijd rechts geworden...

Ter voorbereiding van mijn Duits examen op 3 juni lees ik veel in het Duits en bekijk ik veel programma 's op de Duitse televisie. Ik vond opnames op mijn digitale tv van meer dan een jaar geleden over de prachtige reeks "Die Deutschen", die ik nog niet gezien had. Dit gaat over de geschiedenis van Duitsland aan de hand van een aantal sleutelfiguren. Als ik mij goed kan herinneren gaat het om Otto I, Frederik Barbarossa, Luther, Wallenstein, Frederik de Grote, Bismarck, Willem II.

Gisteren zag ik de laatste aflevering, deze over keizer Willem II. In 1870 was Duitsland na de Frans-Duitse oorlog eengemaakt en een keizerrijk geworden. Duitsland groeide in ijltempo uit tot een geïndustrialiseerde mogendheid. Denk maar aan het Krupp-staal, de automobielnijverheid, de chemische industrie. Het waarmerk "made in Germany" was een kwaliteitslabel, dat de Britse industrie verontrustte.

In 1888 kwam keizer Willem II aan de macht. De oude kanselier Bismarck was nog steeds in dienst, maar daar rekende de jonge keizer snel mee af. Hij ontsloeg Bismarck als kanselier. Hij wou alleen regeren.

Willem II leed aan hoogheidswaanzin. De oorzaken daarvan stamden uit zijn jeugd. Hij had fysieke handicaps aan zijn skelet. Dokters wikkelden hem in een nauw knellend korset, om zijn gebeente recht te laten groeien. Ook leed de jonge Wilhelm onder de liefdeloosheid van zijn moeder, een Britse. Zij was beschaamd om zo 'n mismaakte zoon ter wereld gebracht te hebben. "Er wird nimmer een Mann", zei ze.

In zo 'n situatie ontwikkelt een jongetje een grandioos zelfbeeld, om zijn kleinheid en afwijzing te overcompenseren. Hij identificeerde zich met het militaire, paardrijden, jagen, etc.

Eenmaal keizer geworden, wou Willem II Duitsland tot een wereldrijk maken. Van moederszijde was hij verwant met de Britse koninklijke familie. Hij voelde zich geïntimideerd door de maritieme en koloniale macht van het Britse Rijk.

Symbool van wereldmacht was een vloot hebben. De uitbouw van een Duitse vloot was het symbool van Duitsland als wereldmacht in wording. Grote lagen van de Duitse bevolking steunden hun keizer in zijn dromen van wereldmacht. Duitse jongetjes hulden zich in matrozenpakjes en speelden met speelgoedslagscheepjes.

Duitsland verwierf effectief enkele kolonies in Afrika. Door de opkomende maritieme en koloniale macht van Duitsland geraakte het machtsevenwicht van de Europese staten uit evenwicht. Vooral Groot-Brittannië en Frankrijk voelden zich bedreigd door de opkomende wereldmacht Duitsland. Willem II had ook de neiging om te provoceren. Hij stuurde een pantserkruiser naar Noord-Afrika, en begon onder de koloniale duiven van Frankrijk te schieten. Het politiek klimaat in Europa begon zich te verharden, er ontstond een bewapeningsloop, en Europa groeide stilaan toe naar een kruitvat.

De lont in het kruitvat was de moord op de Oostenijkse aartshertog door een Servische nationalist. Door de ketting van alliantieverdragen in werking te stellen, brak de Eerste Wereldoorlog uit, de gemechaniseerde massaslachting, de Stahlgewitteren, de staalwoede van Ernst Jünger.

Eigenlijk wou ik hier schrijven over het feit dat er bij politici en dictators die massa-verwoestingen aanrichten, altijd iets verkeerd is gelopen in hun jeugd. De fysieke handicaps en de liefdeloosheid van de moeder van Willem II, de zeer strenge vader van Adolf Hitler, en de idealisering van/door zijn moeder, Stalin met zijn alcoholische vader die de jonge Jozef te pletter sleog, ook de liefde van/door zijn moeder. Ach de mens is zo doorzichtig. Agressie en destructiedrift komen voor een groot deel voort uit liefdeloosheid...

In onze kleinste dorpjes vindt men oorlogsmonumenten van '14-'18 ' en '40-45'. Ik was eens in Eupen, en daar vond ik een monument van nog oudere oorlogen. De streek Eurpen-Malmédy behoorde tot het Pruisisch-Duitse Rijk, en werd pas na het verdrag van Versailles aan België toegekend, bij wijze van compensatie voor geleden schade.

Het ging om monumenten van de Frans-Duitse oorlog uit 1870-1871, en zelfs een nog oudere oorlog, de Duitse broederstrijd uit 1866. Dit was een episode uit de eenmaking van Duitsland in de 19de eeuw.

Duitsland was begin 19de eeuw een verzameling van ongeveer dertig staten en staatjes, die los verbonden waren in de Duitse Bond. De machtigste staten waren het Pruisische koninkrijk in het noorden en het Oostenrijkse keizerrijk in het zuiden.

In de nasleep van de verpletterende nederlaag van Pruisen door de Franse troepen bij Jena (1806), ontstond het Duitse nationalisme. Velen verlangden de eenmaking van het Duitse volk, om de vernedering te wreken.

Vooral studenten waren hierin actief (de Burschenschaften). In 1848 braken overal in Europa opstanden uit, die tot doel hadden een liberaler politiek regime te installeren, en de macht van de vorsten af te bouwen. Zo ook in Duitsland. Er werd een volksparlement bijeengeroepen in de Sint-Pauluskirche in Frankfurt. Het werd smalend het 'professorenparlement' genoemd, omdat er zoveel professoren, intellectuelen en journalisten zetelden. Er werd gedebatteerd over de groot-Duitse oplossing (mét Oostenrijk), en de klein-Duitse oplossing (zonder Oostenrijk). Uiteindelijk mislukte de Duitse eenmaking van onderuit, omdat de vorsten dit niet wilden.

Het zou aan de Ijzeren Kanselier Bismarck zijn, kanselier van de Pruisische koning, om de Duitse eenmaking te bewerkstelligen. Niet door parlementen, liberalisme en democratie, maar "durch Blut und Eisen", door oorlog dus. In een eerste fase liet hij het Deense Schleswig-Holstein annexeren (1864), na een korte oorlog met Denemarken. Dit riep verzet op vanwege Oostenrijk, die de macht van Pruisen vreesde. Uiteindelijk kwam het tot een inter-Duitse oorlog tussen Pruisen en haar bondgenoten van de Noordduitse bond versus Oostenrijk en de Zuidduitse bond (Beieren, Baden, Würtenberg, etc.).

Deze oorlog in 1866 liet de militaire en technologische superioriteit van het Pruisische leger zien. Dit had een machtig instituut ontwikkeld, de Generale Staf, die zich met alle mogelijk operationele en logistieke problemen bezighield. Von Moltke, Chef van de generale staf, liet drie legergroepen apart oprukken, hetgeen gemakkelijker was dan ze gezamenlijk te laten oprukken. Die drie legergroepen hergroepeerden zich in Köninggrätz (in het huidige Tjechië), waar de slag zou geleverd worden. De Pruisen verpletterden de rechterflank van de Oostenrijkers en hun bondgenoten. Deze konden, om de nederlaag te vermijden, enkel een tegenaanval doen.

Hier bleek de superioriteit van de Pruisische wapentechnologie. De geweren van de Oostenrijkers waren nog ouderwetse voorladers. Dit betekent: rechtopstaande de loop met een stok reinigen, met de tanden een zakje poeder openscheuren, het kruit in de loop gieten, een kogel in de kloop steken, en alles goed aanstampen. Dit kostte heel veel tijd, zelfs als de soldaat goed geoefend was. Het feit dat de soldaten altijd rechtopstaand moesten laden en schieten, maakte hen heel kwetsbaar.

De Pruisische troepen daarentegen beschikten over moderne achterladers, de zgn. naaldgeweren. De kartouche (kogel+kruid verenigd) werd achterin ingebracht, zoals in een modern geweer. Bij het overhalen van de trekker sloeg een pin in de kartouche, waardoor het kruit ontbrandde, en de kogel uit de loop schoot. Door deze methode konden de Pruisische soldaten liggend schieten en in dekking blijven.

Uiteraard werden de Oostenrijkers en hun bondgenoten verpletterend verslagen. De Pruisische koning wou grondgebied van de Oostenrijkers afpakken, maar de machtspoliticus Bismarck wou zich terug verzoenen met de Oostenrijkers, omdat hij ze nodig zou hebben. De piste-Bismarck haalde het. De Pruisische dominantie binnen de Duitse Bond was definitief gevestigd.

Er was nog één oorlog nodig, deze tegen Frankrijk, om de definitieve Duitse eenheid te vestigen. Ook de vorsten van de Zuidduitse bond schaarden zich aan de zijde van Pruisen. Behalve de sprookjeskoning van Beieren, Ludvig II. Bismarck was voldoende geslepen machtspoliticus om de zwakheden en ijdelheden van mensen uit te buiten. De sprookjeskastelen van de Beierse koning kostten handen vol geld. In een geheime clausule beloofde Bismarck de sprookjeskastelen van Ludvig II te betalen met Pruisisch belastinggeld, waardoor hij hem over de streep trok, om mee tegen Frankrijk te vechten.

Frankrijk werd verpletterend verslagen, weeral door het militair vernuft van de Duitse stafchef Von Moltke. Het regime van Keizer Napoleon III stortte in elkaar. Er kwam een volksopstand in Parijs, de commune, die door het Franse leger bloedig in elkaar geslagen werd.

In de spiegelzaal van Versailles werd de Pruisische koning tot Duits Keizer gekroond door de Duitse vorsten. Tot op het laatst was er discussie over de juiste titel: 'Duits keizer' of 'keizer van Duitsland' (hetgeen grotere machtsaanspraken symboliseert). Uiteindelijk legde de Pruisische koning onder invloed van de Duitse vorsten zich neer bij de titel 'Duits keizer', hij werd keizer Wilhelm I.

Bismarck was uiterst succesvol geweest om Duitsland van bovenaf te verenigen, maar hij was minder succesvol in zijn binnenlandse politiek. Hij kreeg het aan de stok met de socialisten en de katholieken, maar hij legde ook de grondslag van de huidige Duitse welvaartsstaat, door een verplicht ziekte-, werkloosheid- en pensioensstelsel...

De financiële markten zijn moeilijk te begrijpen, zeker voor de leek. Sommige produkten zijn zo ondoorzichtig: denken we maar aan de CDO 's, de collateralized debt obligations, de zogenaamde derivaten, die de financiële crisis van 2008 in gang zetten.

Dan is er het 'shorten', dat ook ik amper begrijp. het komt erop neer -denk ik- dat investeerders aandelen of obligaties verkopen, die ze niet bezitten. Ze 'lenen' de waardepapieren bij anderen, verkopen die, en kopen ze later weer in tegen een lagere koers. Het is speculeren 'à la baisse', wedden op een koersdaling.

Als het om grote volumes gaat, kan dit leiden tot grote koersschommelingen -of volatiliteit- Zo kunnen speculanten een munt of een land ruïneren. Dit is wat er gebeurd is met Griekenland, en nu met Spanje en Portugal...

Angela Merkel heeft nu het shorten van overheidsobligaties verboden. Waarschijnlijk is dit een goede maatregel, maar het toont eens te meer de zwakheid van Europa aan, dat Duitsland het op haar eentje doet, zonder overleg met de andere lidstaten. De Belgische Minister van Financiën Didier Reynders was daarover geërgerd, dat Duitsland cavalier seul speelt.

Ook op Wall Street is vanalles in beweging. De Amerikaanse beurswaakhond heeft verordend dat de handel in aandelen moet stilgelegd worden, wanneer er zich koersschommelingen van 10% voordoen, zodat de markt eventjes tot rust kan komen, en er een redelijkere prijs kan vastgesteld worden.

Angela Merkel heeft ook in de Bundestag gesproken over een transparantietaks, of zelfs een volumetaks op de financiële markten, een soort tobintakskk dus.

Zijn de politici dan toch -met vertraging- aan het leren, terwijl ze de indruk gaven in de crisis van 2008-2009 dat ze alles bij het oude lieten? Beseffen ze nu dat het zo niet verder kan, met de roofdierspeculanten, die landen de één na de ander ruïneren? We hebben teveel en te vlug grenzen afgebroken, er moeten opnieuw grenzen getrokken worden, om ons te beschermen tegen de roofdieren.

Globalisering, het afschaffen van grenzen (ook fysiek) hebben slechts twee categorieën roofdieren voordeel opgeleverd: speculanten en criminelen...

Ik heb het al tot in den treure herhaald (herhalingsdwang) dat ik overvallen ben geweest, mijn tanden uitgeslagen, alles afgepakt, geld, codes, sleutels, kaarten, etc.

Als slachtoffer van geweld onderga je (hopelijk tijdelijk) grote veranderingen. Je voelt een geweldige haat en agressie, die je tegeover eender wie wil uitwerken. Eigenlijk identificeer je je met het geweld van de daders (Stockholmsyndroom).

Anderzijds voel je een geweldige angst. Ik ben bang geworden om mij in de kleine straatjes van mijn buurt te begeven.

Je staat ook anders tegenover geweld op televisie. Toen ik voor de eerste keer beelden van het geweld in Bangkok zag, werd ik niet goed, en moest een tranquilizer innemen. Geweld dat eerst ver van je bed lijkt, objkectief, komt opeens dichterbij, wordt subjectief. Als je beelden van gewonde mensen ziet, overdekt met bloed, dan wordt dit persoonlijk. Ook ik zat huilend op straat, mijn gezicht overdekt met bloed. Mijn leren jasje, dat ik toen droeg, is nog altijd bevlekt met gedroogd bloed. Ik denk dat ik het zo ga laten, als een reliquie.

Ja, geweld verandert een mens totaal, het duurt een lange tijd vooraleer men daarover heen komt, als men er al overheen komt...

Ter voorbereiding van mijn Duits examen, lees ik het Duitse weekblad Focus (hetgeen ik beter vind dan Der Spiegel).

Uiteraard is de Griekse schuldencrisis en de crisis van de euro steeds op de achtergrond aanwezig, ook in lezersbrieven.

De Duitsers hebben zich nooit echt neergelegd bij het opgeven van hun ijzersterke Mark ten voordele van de euro. Dit ressentiment komt nu weer sterk naar boven.

De Duitsers hebben het gevoel dat zij, als sterkste economie van Europa, altijd maar weer moeten betalen voor de armere landen. Nog meer woede in het geval van de Grieken die met fraude en bedrog in de eurozone zijn geraakt. Herinner je je: "Timeo Danaos, et dona ferentes" -"Ik ben bang van de Grieken, zelfs wanneer ze geschenken aanbieden", en "Alle Kretenzers zijn leuigenaars, zei de Kretenzer".

Enkele lezersbrieven:

Der Euro, der ja als Neuro angedacht wird, entwickelt sich hoffentlich nicht zur dauerhaften Neuro-dermitis.
De euro, die als de neuro uitgedacht werd, ontwikkelt zich hopelijk niet duurzaam tot neuro-dermitis.

Wir sollten die Währungsunion nich beschränken, sondern verlassen. Die Sache ist verloren und durch Flichschusterei nicht mehr zusammenzuhalten.
We moeten de muntunie niet beperken, maar verlaten. De zaak is verloren en door lapwerk niet meer samen te houden.

Wir sollten aus dem Laden austreten und die geschichte unter "irrtum EU" ablegen. Gebt uns die Deutsche Mark wieder!
We moeten uit het boeltje uittreden en deze geschiedenis als "EU-vergissing" van ons afwerpen. Geef ons de Duitse mark terug!

Tja, als de publieke opinie in Duitsland zijn geloof verliest in de euro en het ganse Europese project, dan ziet het er slecht uit voor Europa. Dan kunnen we beter het hele boeltje opblazen, want Europa zonder Duitsland bertekent niets...

Een belangrijke levensles, die ik pas onlangs geleerd heb, is dat er niet zoiets bestaat als "zuivere" lust. Lust is tegelijkertijd onlust.

Lust is uiteraard leuk, maar lust is arbeid, energie die door het zenuwstelsel moet verbruikt worden, en dat put het systeem uit. Lust is een hoge excitatie van het zenuwstelsel, en dat is vermoeiend. Lust volgt de wetten van de energie en de entropie, ik zou zelfs zeggen van de zwaartekracht. Een bal die men de hoogte insmijt, komt altijd terug op de aarde terecht. Lust is energieverbruik, die altijd de neiging heeft om opnieuw tot het laagste spanningsniveau terug te keren.

Ik zal een aantal voorbeelden geven:

1) schrijven. Ik ervaar schrijven als leuk, maar als vermoeiend. Schrijven is veel geestelijke (=neurologische) energie verbruiken. Men moet dus het zenuwstelsel "omhoog" trekken", maar het kan daar niet eeuwig blijven, de bal moet en zal altijd opnieuw op de aarde vallen. Dus als mijn tekst te lang word, word ik moe, en zeg tegen mezelf: komaan man, rond eens af, dan kunnen we wat uitrusten. Schrijven is dus lust en onlust tegelijkertijd. De Franse filosoof Foucault zei dat alleen een amateur schrijven leuk vindt.

2) sex: sex is uiteraard leuk, maar ook weeral vermoeiend, zeker wanneer men het orgasme lang wil uitstellen. Sex is ook een zeer hoge excitatie van het zenuwstelsel, dat men niet te lang kan volhouden. Het uitstel van het orgasme kan veel lust geven, maar dan wordt de spanning te hoog dat men naar het orgasme toestreeft, zodat men als een pudding in het zwarte gat kan vallen. Sex is dus lust en onlust tegelijkertijd. En de oude zeiden: "Omne anima triste post coïtum" - "Elk dier is triest na de coïtus".

Deze intuïtie heb ik geleerd van Freud in zijn 'Jenseits des Lustprinzips' (1920), maar ik had vroeger al het idee dat ik streef naar het laagst mogelijke spanningsniveau. Spanning en ontspanning zijin veel complexer dan men gewoonlijk denkt.

De mens ervaart een zekere weerzin om op te staan. Liever zou hij verder blijven liggen in zijn warme nest.

Ik heb een aantal symbolen ontwikkeld om toch uit mijn nest te komen.

Zo was er de 19de-eeuwse utopische socialist, de graaf de Saint-Simon. Hij liet zich elke morgen om zes uur wekken door zijn bediende die de woorden uitsprak:

"Monsieur le comte, levez-vous, il ya du travail à faire!"

"Opstaan, heer graaf, er is werk aan de winkel!"

Volgens apocriefe overleveringen, zou de graaf dan gezegd hebben: "goed, heer bediende, breng mij mijn koffie, en ik sta op."

(dat laatste moet je niet geloven, dat is slechts Antwerpse zwanzerij).

Ik heb de recente financiële crisis in Europa niet gevolgd. Maar ik besef dat het zeer, zeer ernstig is. Jean-Claude Trichet van de Europese Centrale Bank zegt dat de financiële markten de ernstigste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog meemaken.

Nog maar een jaaar geleden schreef ik veel over de dood van de dollar, en nu staat de europ op ontploffen. Zo zie je maar hoe snel de gebeurtenissen en machtsverhoudingen kunnen veranderen.

In december vorig jaar was de euro 1.5 dollar waard. Vandaag is die gezakt tot 1.2 dollar. Sommigen vrezen dat we gaan naar een pariteit tussen de euro en de dollar, dit betekent 1 euro = 1 dollar, of 1 dollar = 1 euro.

Ik ga terug meer schrijkven over financieel economische onderwerpen.

Wij, mensen hebben de illusie dat ideeën onmiddellijk gerepresenteerd kunnen worden.

Of: dat totaal, onmiddellijk communicatie mogelijk is.

Maar: communicatie is afhankelijk van materiële apparaten, zoals oren, ogen en oren.

Als jij in een café op drie meter van mij vandaan zit, en jij zegt iets, dan maak ik met mijn hand een schelp oom mijn oor, om jou beter te kunnen horen. Maar dan zeg jij:

"Gaai hoert ni mer goe zeker?"

Inderdeaad, men zegt dat men van masturberen doof wordt, en ik ben totaal kapotgemasturbeerd, maar ik ben niet doof, zoals Beehoven, waaruit we kunnen besluiten dat Beethoven nog kapotgemasturbeerder is dan ik.

Neen, men gaat er zomaar vanuit dat onmiddellijke communicatie tussen mensen mogelijk is. Maar daarvoor is materie mogelijk, zoals oren, die akoestische geluidsgolven vertalen in menselijke communicatie.

Wanneer jij op drie meter in een café iets tegen mij zegt, is communicatie moeilijk; we moeten dichter bij elkaar komen, om een betere communicatie mogelijk te maken, opdat jouw stem en mijn oren elkaar beter kunnen verstaan. Het gaat uiteindelijk om niets meer dan akoestische geluidsgolven, die zich door de ruimte bewegen, vanuit jouw stem, naar mijn oren...

Maar wanneer ik me naast jou zet aan de toog, terwijls we elkaar nauwelijks kennen, dan zul jij je bedreigd voelen, en zul je mijn gedrag als agressie ervaren.

Dus dan zul jij blijven roepen, en ik mijn hand als een schelp rond mijn oor vormen, zoals je de zee kan horen ruisen in je oor.

Dit bedoel ik ùet: "er zit ruis op de code", we kunnen elkaar niet goed verstaan, omdat onze mteriële apparaten niet zo ver reiken. Dit is de positie van de marconist, de radio-operateur. Ik ben in het leger bij 10TTR geweest, dat waren mannen die met vreemde radio 's werkten, nu begrijp ik dit beter: het gaat om het vertalen van signalen in de ruimte, zodat menselijke communicatie mogelijk wordt...

Vermits ik een trauma heb meegemaakt, het overvallen worden en zijn tanden uitgeslagen worden, heb ik moeite om mijn eigen codes te herinneren.

Ik was daarvoor al heel sterk met codes bezig.

Misschien is deze overval een lesje voor de postmoderne intellectueel die ik ben, dat codes altijd met geweld gebroken kunnen worden.

De overvallers vroegen mij mijn bankcode op hun gsm in te voeren. Ik gaf het juiste codenummer.

Waarom? Ik zeg, je bent zodanig geïntimideerd door geweld, dat je de juiste codenummers geeft.

Maar wanneer ik één verkeerd nummertje had gegeven, hadden ze nooit mijn bankrekening kunnen plunderen. Misschien wou ik mezelf een lesje leren, dat codes nooit kunnen gekraakt worden door analyse, maar wel door geweld.

Ik ben daar nu heel gerust in: codes kunnen nooit gekraakt worden, tenzij je een wiskundig genie bent.

Nu probeer ik bv. de code van mijn eigen gsm te kraken. Bij trauma 's zoals overvallen, zijn cijfers moeilijk, en codes draaien altijd om cijfers.

Dus ik probeerde:

1214

1614

1416

1216

1612

1412

1614

1416 

Ik geraak er gewoon niet in.

Dit is analoog met bv. de code CX78T5543JKHHKH999080YHYHGGGFR554332

die bv. zou kunnen betekenen:

Amerikaans konvooi X7865 op breedtegraad 76788 lengetgraad 78UIUIU

Duitse U-Boat SU-897 op breedtegraad 780°8°8°8 lengedraag 45588768

Ik, Admiraal Dönitz, commandant van de Duitse marine, geef Duitse U-Boat SU-897 het bevel om konvooi X7865 te kelderen.

Daar ging het breken van de Enigmacode over: het overleven van het Britse Rijk in de oorlog tegen het machtige nazi-Duitsland, dat heel Europa, en Noord-Afrika in zijn macht had...

De Engelsen zijn er uiteindelijk in geslaagd om de Enigmacode te breken, ik  dacht met het apparaat Ultra, dat ze in een Duitse onderzeeër, alias U-Boat vonden, maar de details ken ik niet.

De Duitsers wisten niet dat hun code gekraakt was, maar ik slaag er zelfs niet in om de code van mijn eigen gsm te kraken...

Wegens financiële noodzaak verblijf ik tijdens het weekend bij mijn moeder.

We hadden een gesprek over het christendom. Ik kan wel hard en wreed zijn over de katholieke kerk, maar ik voel me wel degelijk christen. Meestal bid ik 's avonds 10 weesgegroetjes voor de Maagd Maria. Ik bid niet tot God, en ook niet tot Christus. Ik bid dus tot de Moedergodin.

We spraken over het oudste zoontje van mijn jongere broer, die totaal geen religiositeit meekrijgt van zijn ouders. We vragen ons af of we niet de taak hebben om hem het christendom te leren kennen. Niet met het zwaard van de Islam, de wrede en harde godsdienst, maar vanuit de liefde van de christen.

Het kind staat er blijkbaar voor over, want het vraagt aan zijn grootmoeder, mijn moeder: wie is God, is God een spook, wat is bidden, de kerk is dat zoiets niet met heksen en duivels? Dus het kind stelt zich wel degelijk vragen.

De ouders van het kind zijn totaal onreligieus. ZE verwarren de katholiekek Kerk met godsdienst of religiositeit.

Misschien is het de taak van mijn moeder, zijn grootmoeder, om hem het christendom bij te brengen.

Ze verveelt zich trouwens dood, dus misschien is dit een zinvolle taak voor haar, het bikjbrengen van het christendom aan een vragend en nieuwsgierig kind....

WV

Wanneer men zijn eigen emotionele biografie wil schrijven, kan men uiteraard niet om de grootouders heen. Je vader en moeder hebben uiteraard zelf ook ouders gehad. Door het beter begrijpen van de grootouders, begrijpt men beter zijn ouders, en dus ook zichzelf.

Zo kan men op het spoor komen van bepaalde patronen van geweld, vernedering, liefde en idealiseriing. Men kan nog verder gaan, en de psychologie van de overgrootouders proberen te achterhalen, maar dit gaat hier tever. We bevinden ons hier op het spanningsveld van genealogie, geschiedenis en psychologie.

Laten we ons hier beperken tot de grootouders langs moederskant, dus de ouders van mijn moeder.

Ik hield enorm van mijn grootmoeder, ja, ze was mals moederfiguur belangrijker dan mijn eigen moeder. Toen ze overleed aan een hartaanval -ik was toen 12 jaar- was dit een zeer grote slag.

Ik ging regelmatig bij de ouders van mijn moeder logeren. Een tijdje geleden tekende ik mijn herinneringen aan hun huis, dit wil zeggen, geen exact geometrische tekening, maar een emotionele tekening. Dit wil zeggen dat ruimtes, die een grotere emotionele betekenis hadden, groter getekend worden, dan ze in werkelijkheid waren.

Wie was mijn Grootvader langs moederskant?

Hij wer "Menier den architek" genoemd. Hij was een beetje de domoor van de familie, en stond in de schaduw van zijn oudere zus, die artistiek-muzikaal aangelegd xas. Zijn jongste broer was de slimmerik van de familie, hij was apotheker, en zette de familiezaak van zijn vader voort. In die tijd was apothkeker nog een zeeer prestigieus beroep.

Er is niet alleen het reële geweld in de maatschappij, ik hoef daar geen tekening bij te maken, ik ben enkele dagen geleden overvallen, mijn tanden uitgeslagen, al mijn geld, codes, kredietkaarten afgepikt. Dit is het reële geweld.

Maar mensen oefenen nog op een andere, veel subtielere manier geweld uit op elkaar. Ik noem dit het symbolisch geweld.

Bijvoorbeeld, nu ben ik bij mijn moeder, omdat het kutwijf van Fortis mij geen briefje van 20 euro wou geven.

Ik wou koffie maken, maar uiteraard ken ik de codes van het koffiemaken bij mijn moeder niet.Ik ken perfect mijn eigen koffiemachine, dosissen water en koffie.

Maar niet die van het koffiemachine van mijn moeder. Dus mijn moeder zei:

"Maar allez, kunde gij da nu ni"

Alsof ik een dom stukk onbenul zou zijn.

Dit bedoel ik met symbolisch geweld, de terreur, die mensen op elkaar uiktoefenen, omdat ze veronderstellen dat de ander de eigen codes kent.

Symbolisch geweld is minder zichtbaar dan reëel geweld, maar soms pijnlijker en vernederender dan reëel geweld...

Een trauma is iets dat je de rest van je leven meedraagt tot je dood. Een trauma kan niet "opgelost" worden.

Een trauma is letterlijk en figuurlijk een zwart gat, waarrond je heel je leven blijft cirkelen, als rond een diepe put.

Mijn vaderke heeft zelfmoord gepleegd in de psychiatrie, met zijn broeksriem heeft hij zich verhangen. Ik heb zelfs die broeksriem later teruggevonden.

Je ziet soms in films beelden van mensen die zich verhangen, en dan denk je: mijn vader heeft dit ook gedaan, maar die gedachte verdring je zeer snel.

Allkeen door het vinden van woorden en symbolen, kan je een klein beetje de diepe put, die het traumma is, opvullen.

Niet in plastiektaal, zoals "mijn vader heeft zelfmoord gepleegd", maar door symbolen te vinden die zijn dood representeren.

Kijk, het is nu al twintig jaar geleden dat mijn vader zich verhangen heeft.

Maar een eerste insteek naar de reële verwerking van dit trauma, is door mijn vader voor te stellen als Che Guevarra.

Door een osmose te maken tussen de mooie man, die mijn vader was, en de vrijheidsstrijder Che Guevarra, kan het zwarte gat van het trauma een klein beetje opgevuld worden.

Mijn vader heeft zich laten vernietigen door het leven, Che Guevarra ook.

Zo werken symbolen.

J' ai dit.

Vandaag zijn we 8 mei: de Tweede Wereldoorlog is exact 65 jaar geleden beëindigd.

Wilhelm Keitel van het Oberkommando der Wehrmacht bood op de commandopost van de Britse veldmaarshalk Montgomery, de onvoorwaardelijke overgave van het Duitse Rijk aan.

WOII was een verschrikkelijke ervaring, die mensen van de oudere generatie getekentd heeft.

Mijn moederke moest schuilen in schuilkelders voor de bommen. En een oudere Antwerpenaar noemde de oorlog "boem-boem". Dit heeft geen obscene betekenis, maar duidt op het geluid van de ontploffende bommen,  Anterpen was het geliefkoosde doelwit van de eerste raketten, de V1 en V2.

WOII was zo verschrikkelijk, dat die nu nog altijd de psyche tekent van oudere mensen, zoals mijn moederke...