Verderreflecterend over de realiteit van de multiculturele maatschappij, nu over het belang van de taal. Voor de jeugd is er het belang van het onderwijs, dat uiteraard in het Nederlands geschiedt. Moslimmeisjes spreken heel goed Nederlands, dikwijls beter dan de gemiddelde Antwerpenaar. Maar soms schakelen ze plots over op hun gutturale klanken, misschien omdat ze lachen met ons, Vlamingen, of om geheimpjes over hun liefjes aan elkaar toe te vertrouwen. Als je moslimmeisjes observeert, dan zie je dat ze, ondanks hun hoofddoeken, weinig verschillen van Vlaamse tienermeisjes, hetzelfde gegiechel, dezelfde intonanties in hun Nederlands als 'onze' tienermeisjes.

De verplichte inburgeringscursus voor migranten en de verplichting om het Nederlands te leren, is een heel goeie zaak geweest. Het is een evidente maatregel die al twintig, dertig jaar geleden had moeten ingevoerd zijn.

Ook onder migranten van verschillende origine is er een sociale druk om het Nederlands te gebruiken i.p.v. bv. het Engels, dat het tweede vulgaat (=gemeenschappelijke taal) vormt in de multiculturele maatschappij (in mindere mate het Frans). Indiërs en Pakistani 's blijven hardnekkig Engels spreken. In een nachtwinkel hoorde ik een Turk of Marokkaan tegen de Indiër/Pakistaan zeggen: 'Nederlands spreken, a.u.b.'.

Toen ik in het districtshuis van Borgerhout mijn adresverandering doorgaf, waren daar zwarten, die blijkbaar niet zo goed Nederlands spraken. De dame achter het loket zei: 'We zullen het in het Nederlands proberen. Als het niet gaat, dan zullen we in het Engels doen'.

Ook ik schakel regelmatig over op het Engels, als de andere partij niet zo goed Nederlands verstaat. Zo bv. met Afrikanen een brabbeltaaltje van Nederlands-Engels-Frans. Oost-Europeanen hebben meestal het Duits als tweede taal.

Taal is het belangsrijkste communicatiemiddel dat de mens heeft ontwikkeld. Men kan niet streng genoeg zijn om het Nederlands op te leggen aan de alochtonen, en dat als voorwaarde te hanteren voor het ontvangen van sociale voordelen. Door middel van eenzelfde taal kunnen mensen uit zeer verschillende achtergronden communiceren, zodat sociale interacties vlotter kunnen verlopen, dat je migranten kan aanspreken in het Nederlands en begrepen worden.

Eenzelfde taal spreken vermindert ook het vervreemdingsgevoel, dat inherent een gevaar vormt in de multiculturele maatschappij. Een gemeenschappelijke taal spreken werpt ook een dam tegen de verwarrende lichaamstaal en mimiek van de ander, die gemakkelijk als vijandigheid kan geïnterpreteerd worden...

04-02-2010, 08:13:46 Johnsatyricon

Reacties (1)

De laatste dagen is er veel te doen rond het geweld in bepaalde Brusselse wijken, 'no go zones', waar zelfs de politie niet durft te komen. Ik ga hier geen uitspraken over doen, omdat ik de situatie niet uit eigen ervaring ken.

Laat mij de vergelijking maken met Borgerhout, waar ik sinds kort woon. Het was helemaal niet mijn bedoeling om daar te gaan wonen, ik vond er enkel een goeie flat, waarvan de prijs-kwaliteitverhouding binnen mijn behoeften en budget viel. Ik had er toen helemaal niet bij stilgestaan dat er uiteraard zeer veel allochtonen wonen, in mjn perceptie zo 'n 80 à 90 percent. Toen die realiteit tot mij begon door te dringen, de eerste weken, werd ik bang. Mijn god, waar ben ik aan begonnen? Het onveiligheidsgevoel dat in de media verbonden wordt met de multiculturele samenleving, begon ik in in mijn eigen ervaring te voelen.

Maar zelfs in de eerste weken was het niet zozeer een fysiek onveiligheidsgevoel, een angst om overvallen te worden, maar veeleer een angst voor identiteitsverlies, voor ontworteling. Een overvallen worden door al die vreemde kleding, talen, geuren en vormen, een bombardement van vreemde prikkels. Verandering is sowieso voor mij moeilijk, laat staan in een allochtonenbuurt gaan wonen.

Niettegenstaande het eerder een innerlijk gevoel van angst was, bouwde ik ook symbolische verdedigingsvormen op tegen mijn angst: het flirten met mijn muts met de 'A' van Antwerpen erop, het flirten met de Roma, de Vlaamse cultuurtempel in Borgerhout als Rome, het centrum van de beschaving, ik als Romein-Antwerpenaar tegen de 'barbaren'. Ik droeg toen ook een lange verwilderde baard. De combinatie van die muts met 'A' erop eneen ruwe zeebonkenbaard als verdedigingsmiddel tegen vermeende agressie?

Ja, ik denk het wel. Nu we enkele weken verder zijn, is veel van die angst verdwenen. Ik begin een hekel te krijgen aan die muts met 'A' erop, die een beetje een politie-achtig karakter heeft. Ik zet ze nog nauwelijks op. Ik heb mijn baard afgeschoren en heb opnieuw mijn gladde babyface. Het dagelijks leven verloopt er zoals het altijd verloopt, ook toen ik nog in het centrum van Antwerpen woonde, met veel minder allochtonen. Je wordt gewoon aan al die vreemde volkeren. Voorlopig is er nauwelijks contact met hen, maar er is een wederzijdse beleefdheid en we laten elkaar in ons doen en laten.

Neen, angst voor fysieke agressie in Borgerhout heb ik nog nauwelijks. Er zijn wel luidruchtige groepjes Marokkanenhaantjes, die op straat rondslingeren, maar die boezemen mij geen angst in, zolang je maar niet als een Vlaming met een dikke nek op straat loopt, en hen brutaal, vol minachting in de ogen kijkt. Ik weet dat er in het verleden gruwelijke dingen gebeurd zijn in Borgerhout, maar dat zijn, zoals dikwijls, geïsoleerde gevallen, die zeker niet mogen veralgemeend worden.

Neen, om te besluiten, ik denk dat Antwerpen veel veiliger is dan Brussel, maar nogmaals, ik durf geen uitspraken te doen over Brussel, Anderlecht-Kuregem en andere wijken, omdat ik die niet uit eigen ervaring ken...

02-02-2010, 08:34:59 Johnsatyricon

Reacties (1)

De banken komen aan goedkoop geld: niet alleen zijn er de deposito 's van het publiek, maar nog meer -wat zeer weinig mensen weten-, ze komen aan geld door de geldcreatie van centrale banken.

Dit is iets heel technisch, maar in feite komt het erop neer dat de centrale bank, tegenwoordig de Europese centrale bank, simpelweg geld bijdrukt, hoewel uiteraard niemand van het financiële establishment dat zal toegeven in de media. De private banken deponeren waardepapieren, schuldvorderingen bij de centrale bank. bv. een bepaalde bank heeft hypothecaire leningen lopen ter waarde van, laten we zeggen 100 miljoen euro. Dit betekent dus dat de gezinnen 100 miljoen euro aan die bank verschuldigd zijn.

Hypotheekleninen zijn waardepapieren, schuldpapieren, ze kunnen niet onmidddellijk 'liquide' of te gelde gemaakt worden (het duurt 20? 25? 35?) jaar vooraleer een hypothecaire lening wordt afgelost. Om aan liquiditeiten te geraken, kunnen de banken hun waardepapieren of schuldtitels aan de centrale bank verkopen.

Stel dat die bank al haar hypotheekleningen ter waarde van 100 miljoen aan de centrale bank verkoopt, dan krijgt die bank 100 miljoen, met aftrek natuurlijk van een 'disconto'. Maar waar haalt de centrale bank haar geld vandaan, dat ze dan aan die bank betaalt? Dit is één van de meest verborgen, smerigste geheimen van de kapitalistische economie.

In feite heeft de centrale bank geen 'geld'. Er bestaat niet zoiets als 'voorraden euro 's', vermits het huidige geld niets anders dan papier is. Ik bedoel het heeft geen belang of er bv. 50 miljoen aan fysieke papieren euro 's in de kassen van de centrale bank zijn. De centrale bank kan altijd geld bijdrukken. bv. in dit geval van de bank, als de bank haar hypotheekleningen voor 100 miljoen aan de centrale bank verkoopt, en de CB slechts 50 miljoen aan fysieke euro 's in haar kluizen heeft, dan kan de CB 50 miljoen euro bijdrukken. Intuitief zou je geneigd zijn dat de CB 50 euro aan nieuw geld creëert, maar neen, de geldcreatie is 100 miljoen, vermits het geen enkel belang of er fysieke euro 's in de kluizen van de CB zijn, de CB kan dus altijd geld bijdrukken als papier.

Deze uterst omslachtige uitleg heet 'geldcreatie door de CB'. De CB kan zovee geld bijdrukken als ze wil. Merk hier op dat geld eigenlijk geen echte waarde heeft, ja zogezegd staat er daartegenover de aankoop door de CB van 'rommelkredieten' en 'toxische' activa. Maar eigenlijk is dat een fictief proces. De kapitalistische elite zal het uiteraard nooit toegeven, maar het financiële establishment kan zoveel wc-papier of euro 's of dollars drukken als ze zelf wil.

De geniale Britse econoom John Maynard Keynes schreef dat, als het publiek zou beseffen hoe simpel het proces van geldcreatie is, dat men ertegen zou revolteren. Nochtans weet vrijwel niemand dit. Banken krijgen dus geld aan 1 procent van de CB en lenen bv. uit aan gezinnen en bedrijven tegen 4 procent. Daaardoor maken de banken 3 procent zuivere winst. Zelfs de neo-liberale econoom Paul Degrauwe zei hierover in een bijdrage in De Morgen of De Standaard: 'ja, als het zo gemakkelijk is, dan wil ik ook bankieren''. Als zelfs een neo-liberaal professor het moeilijk heeft met het huidige financiële systeem, dan moeten jij en ik ons niet schamen als we kritiek leveren op het systeem.

Men spreekt dikwijls over het 'drukken van geld', maar in feite is het puur digitaal proces dat via computers gebeurt. Laten we het voor beeld van de Amerikaanse Federal Reserve nemen. De FED voert een cijfertje in op het scherm bv. 1.000.000.000 dollar, en schrijft dit dan over op de rekening van de verzekeraar AIG, waardoor die van het failissement gered wordt.

Geniaal, is het niet? Hoe de kapitalistische elite totaal uit het niets geld creëert, maar dan achteraf, als ze het uitleent aan bedrijven of particulieren, doet alsof het echt is. Of hoe lucht plots molenstenen rond de nek van de schuldernaars worden...

30-01-2010, 09:38:22 Johnsatyricon

Reacties (0)